Πρώτες βοήθειες στο σκύλο μου.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΩ ΣΕ ΕΠΕΙΓΟΥΣΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ Ο ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ Η ΠΑΡΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘ'ΟΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΜΟΥ Καλό θα ήταν να διατηρούμε ένα κουτί πρώτων βοηθειών που να περιέχει τα ακόλουθα: ΑΤΡΟΠΙΝΗ: Χορηγείται κανονικά ενδοφλέβια αλλά σε περίπτωση ανάγκης μπορεί να χορηγηθεί υποδόρια ακόμη και ενδομυικά . Αποτελεί αντίδοτο σε δηλητηρίαση από οργανοφωσφορικά (φόλα) ή αργότερα σε περίπτωση βραδυκαρδίας. ΚΟΡΤΙΖΟΝΗ: Σκεύασμα βραχείας δράσης . Σε πρήξιμο (σε λαιμό, χείλη, πρόσωπο) συνήθως από τσιμπήματα. BETADINE SOLUTION: Σε κάθε τραύμα, τσίμπημα, γδάρσιμο και γενικά σε οποιαδήποτε πληγή για αποστείρωση. Αποστειρωμένους επιδέσμους, γάζες και έναν ελαστικό επίδεσμο. Αναγκαία για σταμάτημα τυχόν αιμορραγίας: Γάλα μαγνησίας ή ενεργό άνθρακα: Σε χάπια ή σιρόπι για τη δέσμευση ουσιών που μόλις έφαγε ο σκύλος και είναι επικίνδυνες αν απορροφηθούν από το πεπτικό σύστημα. ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΥΓΙΟΥΣ ΣΚYΛΟΥ Θερμοκρασία (πρωκτική) Ρυθμός αναπνοής Παλμοί 37,9 – 39,2 βαθμούς κελσίου 10 έως 30 αναπνοές το λεπτό Νεαρός σκύλος : έως 200παλμοί το λεπτό Ενήλικος σκύλος : 90 – 120 παλμοί το λεπτό ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ Τι κάνω Τι αποφεύγω Πλησιάζω μιλώντας καθησυχαστικά στο σκύλο Αν χρειαστεί να φιμώσω χρησιμοποιώ επίδεσμό, γραβάτα ή σκοινί με το οποίο κάνω μια θηλιά την τυλίγω γύρω από το ρύγχος και δένω τις άκρες πίσω από τα αυτιά Τα μπλέ ούλα είναι ένδειξη ασφυξίας λόγω παρεμπόδισης αναπνοής. Τα γκρι η λευκά ούλα αποτελούν ένδειξη αναιμίας λόγω αιμορραγίας ή σοκ. Σκουροκόκκινες μεμβράνες αποτελούν ένδειξη δηλητηρίασης. Αν το σύνηθες χρώμα των ούλων του σκύλου μου είναι σκούρο τότε εξετάζω το χρώμα στο εσωτερικό του κάτω βλέφαρου του ματιού. ΠΗΓΑΙΝΩ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΣΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΑΜΕΣΩΣ Ποτέ δεν φιμώνω σκύλους με κοντό ρύγχος ή σκύλο με αναπνευστικά προβλήματα. Ποτέ δεν φιμώνω σκύλο που έχει κάνει εμετό η είναι αναίσθητος Δεν τοποθετώ φάρμακο σε πληγή πριν την εξετάσει ο γιατρός. Δεν σκεπάζω την πληγή με βαμβάκι Δεν επιχειρώ να καθορίσω πόσο σοβαρά είναι τα τραύματα. Συχνά υπάρχει εσωτερική αιμορραγία και βλάβη που δεν μπορώ να ανιχνεύσω. Π.χ. ένα τραύμα στο κεφάλι μπορεί να δώσει την επόμενη μέρα, νευρικά συμπτώματα ΔΑΓΚΩΜΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟ ΣΚΥΛΟ Τι κάνω Τι αποφεύγω Ελέγχω το σκύλο μετά από ένα σκυλοκαυγά αρκετές φορές, μπορεί αρχικά να φαίνεται ανέπαφος. Τα περισσότερα δαγκώματα όμως δημιουργούν τρύπες και είναι δυνατό να περάσουν μερικά λεπτά μέχρι να ξεκινήσουν να αιμορραγούν η να μην αιμορραγούν τελικά. Ξεπλένω με άφθονο κρύο νερό, μπορώ να χρησιμοποιήσω ήπιο αντισηπτικό διάλυμα (betadine solution) Επιχειρώ να σταματήσω την αιμορραγία ΜΟΝΟ όταν είναι πολύ έντονη πιέχοντας την πληγή με βαμβάκι ή κομπρέσα εμποτισμένη με κρύο νερό. ΠΗΓΑΙΝΩ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΣΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ Δεν κλείνω το άνοιγμα της πληγής ώστε τυχόν υγρά – πύον να είναι δυνατόν να φύγουν (απαγορεύεται το ράψιμο της πληγής). ΔΑΓΚΩΜΑ ΦΙΔΙΟΥ Συμπτώματα : άμεσος δυνατός πόνος, πρήξιμο της περιοχής, προοδευτική εξασθένηση. Τα συμπτώματα είναι δυνατό να εξελίσσονται γρήγορα από τα απλά ρίγη σε δύσπνοια, εξασθένηση του σφυγμού και τελικά θάνατος. Τι κάνω Τι αποφεύγω ΑΜΕΣΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΕΝΤΩΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΩΡΩΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΩ – αν μπορώ να σκοτώσω το φίδι και να το πάρω μαζί μου στον κτηνίατρο για αναγνώριση Πιέζω την γύρω από το δάγκωμα περιοχή από τη περιφέρεια προς το σημείο του δαγκώματος ώστε να βγει όσο το δυνατόν περισσότερο αίμα από την πληγή – συμπαρασύροντας μαζί και δηλητήριο Δεν επιχειρώ την τομή της πληγής για να προβώ σε αναρρόφηση του δηλητήριου Δεν βάζω πάγο στην περιοχή Δεν εφαρμόζω πιεστικό επίδεσμο Αντί να χάνω καιρό με τις πρώτες βοήθειες ΤΡΕΧΩ στον κτηνίατρο. Μπορώ να τον αφήσω να περπατήσει μέχρι το αυτοκίνητο αλλά όχι να τρέξει για να μην απλωθεί το δηλητήριο ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗ Συμπτώματα : αλλαγή συμπεριφοράς, βαριά αναπνοή, αδυναμία και κατάπτωση, κλαψούρισμα, ένδειξη πόνου στην περιοχή της κοιλιάς, σπασμοί, διάρροια, εμετός, παράλυση. Τι κάνω Τι αποφεύγω Προσπαθώ να εντοπίσω την ουσία Κάθε λεπτό που περνάει αυξάνει την πιθανότητα της μόνιμης βλάβης. Επικοινωνώ ΑΜΕΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ περιγράφω τα συμπτώματα και αναφέρω την ουσία που πιθανόν έχει ληφθεί. Σε περίπτωση κατάποσης υγρών μπαταρίας, λευκαντικού δίνω γάλα μαγνησίας ως πρώτη προσπάθεια αντιστάθμισης. Μικρές ποσότητες γάλακτος καλύπτουν τα τοιχώματα του στομάχου και απαλύνουν τον πόνο. Τα γλυκά, η κατάποση μολυβιού η μελάνης δημιουργούν συμπτώματα δηλητηρίασης αλλά δεν είναι τόσο επικίνδυνα. Είναι ασφαλές στην περίπτωση αυτή να του δώσω ενεργό άνθρακα σε χάπια η σιρόπι με ωερό και να συμβουλευτώ τον κτηνίατρο για περαιτέρω οδηγίες Για την εξουδετέρωση οξέος δίνω σόδα φαγητού, ενώ για την εξουδετέρωση αλκαλίου (αλκαλικό απορρυπαντικό) δίνω λεμονάδα Κατά την επίσκεψη μου στον κτηνίατρο είναι σκόπιμο να φέρω μαζί μου και δείγμα εμετού ή και δείγμα κοπράνων για την ταυτοποίηση της ουσίας Αν ο σκύλος έχει καταπιεί κάποια καυστική ουσία (καυστική ποτάσα η υγρό καθαρισμού ή κάποιο αλκαλικό διάλυμα ΔΕΝ προκαλώ εμετό διότι έτσι διπλασιάζω τη βλάβη σε οισοφάγο, λάρυγγα κ.λπ. ΕΓΚΑΥΜΑ Συμπτώματα: Α βαθμού: Επιφανειακό, το τρίχωμα εξακολουθεί να είναι σταθερό στη θέση του, το δέρμα είναι ερυθρό ή ελαφρώς αποχρωματισμένο και πονά ελαφρά. Β βαθμού: Το τρίχωμα έχει καεί και το δέρμα καλύπτεται από φυσαλίδες. Γ βαθμού: Το τρίχωμα έχει καεί και το δέρμα φαίνεται λευκό ή καρβουνιασμένο ενώ ρέει κιτρινωπό ή αιμορραγικό υγρό. Οι νευρικές απολήξεις έχουν καεί και ο σκύλος δεν νιώθει πόνο, μπορεί όμως να έχει περιέλθει σε κατάσταση σοκ. Τι κάνω Τι αποφεύγω Ηρεμώ και περιορίζω τις απότομες αντιδράσεις του σκύλου. Αρχικά ρίχνω άφθονο νερό πάνω στην προσβεβλημένη (εγκαυματική) επιφάνεια. Στη συνέχεια η επίθεση ενός δροσερού υγρού υφάσματος μπορεί να κατευνάσει τον πόνο και να επιβραδύνει την διάτρηση των ιστών. Για προστασία μπορώ να κάνω χαλαρή περίδεση της περιοχής Ο κυριότερος κίνδυνος (ανάλογα βέβαια με τη σοβαρότητα του εγκαύματος) είναι η αφυδάτωση μέσω εξάτμισης από την εγκαυματική επιφάνεια. Για το λόγο αυτό χορηγώ άφθονο νερό. Όσο μεγαλύτερη είναι η προσβεβλημένη περιοχή τόσο αυξάνει η επικινδυνότητα. ΠΗΓΑΙΝΩ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΣΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΑΜΕΣΩΣ Δεν σπάω τις φυσαλίδες ούτε εφαρμόζω εμπειρικές θεραπείες όπως π.χ. επάλειψη με βούτυρο.

Πηγή : viozois.gr

Μπάνιο και γατάκια.

Tο μπάνιο της μικρής σας γάτας δε χρειάζεται να είναι μια τραυματική εμπειρία για κανέναν από τους δυο σας. Ο φόβος του νερού και του μπάνιου είναι κάτι που αποφεύγεται σε μεγάλο βαθμό, αν συνηθίσετε το γατάκι σας στο μπάνιο από μικρή ηλικία.

Το γατάκι σας θα πρέπει να αντιμετωπίσει το μπάνιο σαν παιχνίδι, και να επιβραβευτεί για τη συνεργασία που δείχνει ώστε να το συνδέσει με ευχάριστα συναισθήματα. Προσοχή, η γάτα είναι ένα ζώο που φροντίζει μόνο του την υγιεινή του, και το μπάνιο δεν κρίνεται απαραίτητο, αν το ζώο δεν έχει ψύλλους, αν δεν έχει λερωθεί πολύ, ή με κάποια ουσία που θα το βλάψει αν προσπαθήσει να καθαριστεί μόνο του. Το σάλιο της γάτας περιέχει κάποιες ήπιες καθαριστικές ουσίες, που της επιτρέπουν να καθαρίζει αποτελεσματικά το τρίχωμά της. Επιπλέον, το ευαίσθητο δέρμα της γάτας επικαλύπτεται από λιπίδια, τα οποία απομακρύνονται από την επιφάνειά του με το συχνό μπάνιο. Αν, παρόλα αυτά, θέλετε να επιβιώσετε από το πρώτο μπάνιο της γατούλας σας, ακολουθήστε πιστά τις παρακάτω οδηγίες.

Τι θα χρειαστείτε

Θα πρέπει να έχετε κοντά σας όλα τα πράγματα που θα χρειαστείτε κατά τη διάρκεια του μπάνιου, αλλά εκτός εμβέλειας της γάτας. Καλό είναι να έχετε μαζί σας: έναν ειδικό νυχοκόπτη για γάτες (με την προϋπόθεση να σας έχει δείξει ο κτηνίατρός σας πώς να τον χρησιμοποιείτε σωστά για να μην προκαλέσετε τραυματισμό στο ζώο), μια λεκάνη ή το νιπτήρα του μπάνιου με τάπα (αν πρόκειται για μικρό γατάκι),ή εναλλακτικά τη μπανιέρα, σαμπουάν ειδικό για γάτες (συμβουλευτείτε τον κτηνίατρό σας σχετικά με το ΡΗ του δέρματος της γάτας, ή αν είναι μεγάλη ανάγκη, προτιμήστε ένα παιδικό σαμπουάν) και μία μαλακή πετσέτα. Αν έχετε να κάνετε με ιδιαίτερα φοβισμένο, ή μη εξοικειωμένο με σας ζωάκι, καλό θα ήταν να έχετε κοντά σας ακόμα μια πετσέτα και μια γατοφόρο (αν και σε αυτή την περίπτωση καλύτερο θα ήταν να αποφύγετε εντελώς το μπάνιο προς το παρόν).

Προετοιμασία

Καλό θα ήταν να κόψετε τα νύχια της γάτας πριν το μπάνιο. Αυτό θα σας γλιτώσει από πολλές νυχιές, αλλά και θα την αποτρέψει από την προσπάθεια να σκαρφαλώσει στην κουρτίνα του μπάνιου. Μιλήστε στο γατάκι απαλά λέγοντάς του το όνομά του αρκετές φορές, και ακολουθήστε τις οδηγίες του κτηνιάτρου για το κόψιμο νυχιών.
Ανοίξτε λίγο τη βρύση σε χλιαρή θερμοκρασία(βάζοντας το χέρι σας στο νερό να σας θυμίσει θερμοκρασία σώματος ή λίγο πιο ζεστό) και αφήστε τη γάτα να εξερευνήσει το χώρο. Το πιο πιθανό είναι να θελήσει να μάθει από πού προέρχεται ο θόρυβος και να προσπαθήσει να κυνηγήσει το νερό που χάνεται στο σιφώνι, οπότε θα έχει από μόνο του και χωρίς πίεση την πρώτη επαφή με το νερό βρέχοντας τα πατουσάκια του. Αν δείτε το γατάκι με την ουρά όρθια ή γυρισμένη πάνω από την πλάτη, σημαίνει ότι το διασκεδάζει, οπότε μπορείτε να προχωρήσετε. Αν το γατάκι δείχνει πολύ φοβισμένο, καμπουριάζει τη ράχη του ή η ουρά του είναι στο σχήμα του αγγλικού ερωτηματικού, το μπάνιο σταματά εδώ. Καλύτερα να προσπαθήσετε σταδιακά κάποια άλλη στιγμή, επιβραβεύοντάς το που έφτασε έστω και ως εδώ, παρά να τρομοκρατηθεί και να γίνει το μπάνιο μια τραυματική εμπειρία.

Μπάνιο

Κλείστε με αργές κινήσεις την τάπα του νιπτήρα, ή γεμίστε με ένα δοχείο λίγο λίγο τη λεκάνη. Το νερό θα πρέπει να φτάνει μέχρι την κοιλιά του ζώου, ώστε να μην το κυριεύσει αίσθημα πνιγμού. Αν η μπανιέρα σας γλιστράει, τοποθετήστε ένα ειδικό πατάκι πριν το μπάνιο. Πολύ σημαντικό είναι το γατάκι να στέκεται σωστά, ώστε να αισθάνεται σιγουριά, και να μην κινδυνεύει να γλιστρίσει στο νερό. Πολλοί προτιμούν να συγκρατούν τα δύο μπροστινά ποδαράκια με το χέρι τους, ενώ τα δύο πίσω βρίσκονται στο νερό. Τις περισσότερες φορές, η ίδια η γάτα παίρνει αυτή τη στάση ακουμπώντας στο τοίχωμα του νιπτήρα. Αν το γατάκι σας είναι συνεργάσιμο, τοποθετήστε στην είσοδο του αυτιού ένα μικρό κομμάτι βαμβάκι. Προσοχή, όχι πολύ βαθιά, και μην το επιχειρήσετε αν εκνευρίζεται. Η τοποθέτηση του βαμβακιού θα αποτρέψει το νερό από την είσοδο στο αυτί και θα περιορίσει τον κίνδυνο πιθανών μολύνσεων. Επίσης, πολλές γατούλες ηρεμούν με αυτόν τον τρόπο και συνεργάζονται στο μπάνιο, καθώς περιορίζονται οι εξωτερικοί θόρυβοι που τις τρομάζουν.
Με τη χούφτα σας, μια βρεγμένη πετσέτα, ή ένα μαλακό σφουγγάρι, αρχίστε να νοτίζετε το τρίχωμα του ζώου. Αν πλένετε το γατάκι από ψύλλους, ξεκινήστε κάνοντας έναν βρεγμένο κύκλο γύρω από το λαιμό του. Οι ψύλλοι μισούν το νερό, και αν ξεκινήσετε από το κάτω μέρος, θα ανέβουν στο πρόσωπο του ζώου. Σε καμία περίπτωση μην βρέχετε το κεφάλι, ή τα μάτια. Μπορείτε να διαλύσετε την ανάλογη ποσότητα σαμπουάν στο νερό της λεκάνης, και να συνεχίσετε να βρέχετε με το διάλυμα το γατάκι. Για περιπτώσεις που το ζωάκι είναι πολύ λερωμένο, ρίξτε μικρή ποσότητα σαμπουάν στα χέρια σας και κάντε του απαλό μασάζ. Μην επιτρέψετε στο γατάκι να γλύψει το σαμπουάν καθόλη τη διάρκεια του μπάνιου. Μην ξεχνάτε να του μιλάτε απαλά και γλυκά, και να το χαϊδεύετε.
Αφού έχετε σαπουνίσει καλά, ξεπλένετε το γατάκι. Αν τρομάζει στον ήχο της βρύσης, γεμίστε τη λεκάνη με καθαρό νερό τρεις –τέσσερις φορές διαδοχικά και ξεπλύνετέ το εκεί. Το δέρμα της γάτας απορροφά ταχύτατα χημικά, γι’ αυτό σιγουρευτείτε ότι έχετε ξεπλύνει εντελώς το σαμπουάν.

Στέγνωμα

Βάζετε την πετσέτα στα πόδια σας, και κρατώντας σταθερά το γατάκι, το τυλίγετε μέσα σε αυτή. Με απαλό μασάζ και τα δάχτυλά σας μέσα στην πετσέτα, απομακρύνετε την μεγαλύτερη ποσότητα νερού. Μην προσπαθείτε να στεγνώσετε το ζώο με την πετσέτα, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να το εκνευρίσετε με το τρίψιμο. Αφού σιγουρευτείτε ότι δε στάζει νερό από το τρίχωμά του, αφήστε το σε ένα δωμάτιο με αερόθερμο ή δυνατό κλιματισμό. Μην χρησιμοποιήσετε πιστολάκι, κάνει πολύ θόρυβο και φοβίζει τα περισσότερα γατάκια, ενώ υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσει εγκαύματα. Σε περίπτωση που φοβάστε ότι το γατάκι θα κρυφτεί σε σημείο όπου θα αργήσει να στεγνώσει, μπορείτε να το βάλετε στη γατοφόρο με μια πετσέτα(ιδανικό θα ήταν να είναι ζεστή) στον πάτο της, και να τοποθετήσετε κοντά του το αερόθερμο(όχι πολύ κοντά καθώς υπάρχει κίνδυνος εγκαύματος). Οι γάτες στεγνώνουν μόνες τους το τρίχωμα τους, γλείφοντάς το μετά το μπάνιο. Καλό θα ήταν ένα γατάκι να παραμένει σε περιβάλλον με σταθερή θερμοκρασία για 12 ώρες μετά το μπάνιο. Οι γάτες είναι επιρρεπείς σε αρρώστιες των πνευμόνων, οπότε θα ήταν προτιμότερο να αποφεύγονται τα ρεύματα. Αν πρόκειται για μακρύτριχο γατάκι, το χτένισμα θα πρέπει να προηγηθεί του μπάνιου, ή να γίνει αφού το ζώο στεγνώσει, καθώς οι κόμποι ξεμπλέκονται πολύ δύσκολα σε βρεγμένο τρίχωμα.
Τελειώνοντας το μπάνιο, περάστε κάποιο χρόνο με το γατάκι σας. Χαιδεύοντάς το και ίσως δίνοντάς του μια λιχουδιά, μπορείτε να το επιβραβεύσετε για την προσπάθειά του.
Συγχαρητήρια και στους δύο, μόλις αποκτήσατε ένα μυρωδάτο και χνουδωτό γατάκι!

Πηγή: CallisteCats Birmans(Michael Olsen)

Πώς να δώσετε χάπι στη γάτα σας.

Oι πιο συνηθισμένες μέθοδοι για να δοθεί ένα χάπι ή κάψουλα σε μία γάτα είναι είτε με τροφή είτε σε άδειο στομάχι, κάτι το οποίο σας διευκρινίζει ο κτηνίατρος σας.

Μέθοδος Α – Με τροφή

Η μέθοδος αυτή ενδείκνυται για θεραπείες μικρής διάρκειας όπως π.χ. όταν πρέπει η γάτα να πάρει αντιβίωση για ένα χρονικό διάστημα. Οι πιο συνηθισμένοι τρόποι που ακολουθούμε είναι δύο: Κρύψιμο του χαπιού, είτε ολόκληρου είτε τριμμένου σε μορφή σκόνης, μέσα σε μικρή ποσότητα τροφής.

• Τρόπος 1ος

Παίρνετε μία μικρή ποσότητα από την αγαπημένη της (κατά προτίμηση) κονσέρβα ή φαγητό που της αρέσει, τη μετατρέπετε σε μπαλάκι και κρύβετε μέσα το χάπι. Πρόσθετος λόγος να δοθεί σε μπαλάκι τροφής και όχι μέσα σε ολόκληρο γεύμα είναι το ενδεχόμενο να μη φάει όλη την ποσότητα, οπότε δε θα ξέρετε αν έχει πάρει τη σωστή δόση φαρμάκου.

Τροφές στις οποίες λειτουργεί καλά το "κόλπο" αυτό είναι: μέσα σε κομματάκι από βούτυρο, τυρί, τόνο, κονσέρβα με έντονη γεύση ή μυρωδιά ή βρασμένο ψάρι. Προτείνεται να της δώσετε πιο πριν ένα μπαλάκι από την τροφή (χωρίς το χάπι) για να διαπιστώσετε αν η γάτα θέλει να το φάει και να μειώσετε τυχόν καχυποψία της. Παράλληλα, παρατηρήστε αν το μασάει ή αν το καταπίνει ολόκληρο. Οι γάτες (σε αντίθεση με τα σκυλιά που μπορεί να το καταπιούν ολόκληρο) έχουν την τάση να μασάνε το φαγητό τους και ενδέχεται να ανακαλύψουν και να φτύσουν το χάπι. Τα χάπια και ειδικά οι κάψουλες έχουν την τάση να "μαλακώνουν" και αν η γάτα το φτύσει, είναι δύσκολο μετά να το χειριστείτε. Άρα είναι βασικό να της το δώσετε με κάποια τροφή που ξέρετε ότι της είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Επίσης, εάν συνηθίζει να μασάει την τροφή, κατά πάσα πιθανότητα θα δαγκώσει το χάπι και αν αυτό έχει άσχημη ή ασυνήθιστη γεύση, θα δυσκολευτείτε να της δώσετε το φάρμακο την επόμενη φορά.

• Τρόπος 2ος

Τρίβετε το χάπι σε μορφή σκόνης και την ανακατεύετε με μικρή ποσότητα τροφής όπως αυτές που προτάθηκαν πιο πάνω. Επίσης, μπορείτε να το διαλύσετε σε ζωμό κοτόπουλου ή άλλου υγρού που προτιμά το ζώο σας και να του το δώσετε με σύριγγα (χωρίς βελόνα).

Σημαντική επισήμανση
Θα πρέπει πριν ξεκινήσετε τη διαδικασία να έχετε αποφασίσει ποιος από τους παραπάνω τρόπους δουλεύει καλύτερα με το ζώο σας.

Μέθοδος Β – Χωρίς ταυτόχρονη λήψη τροφής

Η μέθοδος αυτή ενδείκνυται για την περίπτωση που δεν μπορείτε να δώσετε το σκεύασμα μέσα σε μπαλάκι ή αν πρέπει να χορηγηθεί σε άδειο στομάχι. Θεωρείται κατάλληλη για περιπτώσεις μακροχρόνιας θεραπείας. Η περιγραφή της μεθόδου που ακολουθεί είναι για δεξιόχειρες.

• Προκαταρκτικές ενέργειες

Πριν ξεκινήσετε τη διαδικασία θα πρέπει να έχετε αποφασίσει σε ποιο χώρο θα γίνει το όλο εγχείρημα και να τοποθετήσετε εκεί όλα τα απαραίτητα αντικείμενα, δηλαδή το χάπι, την πετσέτα ή κουβερτούλα (αν διαλέξουμε τη τεχνική που τη χρειάζεται) και τελευταία τη γάτα. Τη φωνάζετε με απαλή φωνή ή την παίρνετε και την πάτε οι ίδιοι με ήρεμες κινήσεις. Αν αντιληφθεί ότι είστε αγχωμένοι ή ανήσυχοι θα της το μεταδώσετε και δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστεί. Κατόπιν, θα πρέπει να επιλέξουμε πώς θα ακινητοποιήσουμε τη γάτα κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας. Δύο είναι οι τεχνικές ακινητοποίησης του ζώου: με γυμνά χέρια ή με χρήση κουβέρτας-πετσέτας.

• 1η τεχνική ακινητοποίησης: Με Γυμνά χέρια

Ξεκινήστε βάζοντας τη γάτα σε υπερυψωμένο σημείο π.χ. πάγκο, τραπέζι. Η γάτα θα θέλει να ξεφύγει από τη διαδικασία, γι’ αυτό κρατήστε τη με το δεξί σας χέρι ανάμεσα στα πλευρά σας και τον αγκώνα σας, φροντίζοντας να κοιτάζει προς την ίδια με σας κατεύθυνση (όλοι κοιτάζουμε μπροστά!).

Κρατάτε το χάπι στο αριστερό σας χέρι ανάμεσα στο δείκτη και τον αντίχειρα.

Με το δεξί σας χέρι κρατάτε το κεφάλι της γάτας από τα ζυγωματικά της (τα μάγουλα). Όπως την κρατάτε, σηκώνετε το κεφάλι έτσι ώστε η μύτη της γάτας να δείχνει στο ταβάνι. Το στόμα της ανοίγει ελαφρά από μόνο του. Πιάνοντάς την από τα ζυγωματικά δεν προκαλείτε ιδιαίτερη δυσφορία στο ζώο, ενώ αν το κεφάλι της είναι σε φυσιολογική θέση είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σας δαγκώσει.

Μπορείτε (αν θέλετε ή το κρίνετε απαραίτητο) να τοποθετήσετε ένα από τα υπόλοιπα δάχτυλα του αριστερού χεριού στην κάτω γνάθο, στο σημείο που είναι οι κοπτήρες και όχι οι κυνόδοντες. Στη θέση που βρίσκεται η γάτα δεν έχει δύναμη στην κάτω γνάθο, οπότε δεν μπορεί να σας δαγκώσει. Βάλτε το χάπι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στο στόμα. Χαϊδέψτε την κάτω γνάθο ή τη μύτη της για να την ενθαρρύνετε να καταπιεί. Η όλη διαδικασία θα πρέπει να γίνει γρήγορα και με αποφασιστικές κινήσεις αν θέλετε να αποφύγετε το δάγκωμα.

Αφήστε το πρόσωπο της γάτας ελεύθερο και παρατηρήστε αν γλύφει τα χείλη της, βασική ένδειξη ότι έχει καταπιεί το χάπι. Μερικές γάτες είναι αρκετά καλές στο να εξαπατούν, οπότε προτείνεται να ανοίξετε μετά από λίγο το στόμα της για να δείτε αν έχει πράγματι καταπιεί το χάπι. Αν δεν το έχει καταπιεί και κρίνετε ότι είναι ασφαλές, βάλτε προσεκτικά ένα δάκτυλο στο στόμα της και προσπαθήστε να σπρώξετε το χάπι πιο βαθιά μέσα στο στόμα. Αλλιώς, αφήστε τη να το φτύσει και επαναλάβετε την όλη διαδικασία.

Ίσως χρειαστεί να έχετε μια σύριγγα (χωρίς τη βελόνα) με νερό δίπλα σας ώστε να εκτοξεύστε λίγο νερό στο στόμα της γάτας για να βοηθήσετε την κατάποση και να διευκολύνετε τη πορεία του χαπιού μέσω του οισοφάγου προς το στομάχι της. Μερικά φάρμακα έχουν την τάση να κολλάνε προσωρινά στον οισοφάγο και ενδέχεται να προκαλέσουν ενόχληση ή ερεθισμό στη περιοχή αυτή, ανάλογα με τη χημική τους σύσταση.

• 2η τεχνική ακινητοποίησης: Με χρήση πετσέτας ή κουβέρτας

Η τεχνική αυτή μπορεί να εκτελεστεί τυλίγοντας πρώτα τη γάτα με μια κουβέρτα ή πετσέτα. Ακουμπώντας την πλάτη σας σε ένα σταθερό σημείο (π.χ. τοίχο), βάζετε την καλά τυλιγμένη γάτα ανάμεσα στα πόδια σας και εκτελείτε τη διαδικασία χορήγησης του χαπιού, όπως περιγράφεται παραπάνω.


Παρά τις παραπάνω οδηγίες υπάρχουν κάποιες γάτες που δεν θα πάρουν το χάπι. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να συζητήσετε με τον κτηνίατρό σας για εναλλακτικές μορφές της θεραπείας. Π.χ. θα μπορούσε να πάρει το φάρμακο σε ενέσιμη μορφή, σε μορφή πάστας, σε σιρόπι ή με χρήση συσκευής χορήγησης χαπιών (pet piller) κ.λπ.

Σημαντικές επισημάνσεις

• Ένας βασικός παράγοντας για να πετύχει η οποιαδήποτε από τις παραπάνω τεχνικές είναι η ψυχολογία του ατόμου που την εκτελεί. Θα πρέπει να είναι αποφασισμένος και ψύχραιμος, καθώς μία αγχωμένη συμπεριφορά ή άσχημη ψυχολογία συνήθως έχει άσχημα αποτελέσματα. Επίσης ειδικά στις περιπτώσεις μακροχρόνιας θεραπείας ένα ερώτημα που θα πρέπει ο καθένας να θέσει στον εαυτό του είναι αν θέλει να αφήσει το ζώο του να ταλαιπωρείται από την οποιαδήποτε ασθένεια με όποιο αποτέλεσμα προκαλέσει αυτή ή θα μάθει να δίνει το χάπι; Αν υιοθετήσει μια από τις παραπάνω μεθόδους, όσο δύσκολο και αν φαίνεται αρχικά, στην πορεία γίνεται ρουτίνα για αυτόν και το ζώο του.
• Θα πρέπει να προσέχετε σε όλα τα στάδια να μη σας δαγκώσει η γάτα. Το στόμα της περιέχει αρκετά βακτήρια και σε κάποιες (έστω και σπάνιες) περιπτώσεις μπορεί ένα δυνατό δάγκωμα να προκαλέσει μόλυνση. Στην περίπτωση που σας δαγκώσει καθαρίζετε το τραύμα και βάζετε αντισηπτικό (π.χ. Betadine).

Πηγή: mycat.gr

Ουρολογικό σύνδρομο Γάτας.

Με τον όρο ουρολογικό σύνδρομο της γαλής Feline Urological Syndrome (FUS) θα περιγραφεί εδώ εκείνο το κλινικό σύνδρομο, που απορρέει από τον υπερκορεσμό του ούρου με κρυσταλοειδή του εναμμώνιου φωσφορικού μαγνησίου, τα οποία κρυσταλλούμενα καθιζάνουν και προκαλούν τις διαταραχές της ούρησης, συχνοουρία, δυσουρία, αιματουρία και στις περισσότερες των περιπτώσεων μερική ή και πλήρη κατακράτηση του ούρου λόγω έμφραξης της ουρήθρας.

Προσβάλλονται κυρίως νεαρά ενήλικα, αρσενικά ζώα διατρεφόμενα με βιομηχανικής παραγωγής ξηρά τροφή και τα οποία διαβιούν συνήθως αποκλειστικά μέσα στο σπίτι. Συνηθέστερα προσβάλλονται τα ευνουχισμένα αρσενικά και πολύ σπάνια τα θηλυκά. Άλλοτε αποτελούσε ένα ιδιαίτερης σημασίας νόσημα, αφού αναφέρεται ότι τα περιστατικά με FUS, αντιπροσώπευαν περί το 1% έως το 6% των νοσολογικών προβλημάτων της γάτας. Τα ποσοστά αυτά διαφοροποιούνται ανάλογα με τις τοπικές κατά περιοχές συνθήκες διατροφής και διαβίωσης, την εποχή του έτους και την παρεχόμενη κτηνιατρική περίθαλψη. Σήμερα όμως η βελτίωση της ποιότητας των βιομηχανοποιημένων τροφών και ειδικότερα ελάττωση περιεκτικότητας αυτών σε Mg ++ καθώς και η αλλαγή του τρόπου παράθεσης της τροφής, έχουν μειώσει σημαντικά τον αριθμό των κρουσμάτων.

Αιτιοπαθογένεια

Στην αιτιολογία του ουρολογικού συνδρόμου της γαλής εμπλέκονται πολύ παράγοντες και παρά την πλούσια σχετική βιβλιογραφία αρκετά σημεία παραμένουν αδιευκρίνιστα. Μεταξύ των παραγόντων που προδιαθέτουν σε αυτό αναφέρονται:

• Ηλικία, προσβάλλοντα ζώα ηλικίας 1 ως 6 ετών
• Φυλή, περισσότερο ευαίσθητη η Περσική γάτα και ελάχιστα αυτή του Σιάμ.
• Εποχή, τα κρούσματα παρατηρούνται τους ψυχρούς μήνες του έτους και φαίνεται ότι η εποχή σχετίζεται με την μειωμένη δραστηριότητα και την ελάττωση της πρόσληψης ύδατος.
• Περιβάλλον – συνθήκες διαβίωσης, η συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών αφορά ζώα που ζούν αποκλειστικά μέσα στο σπίτι, όπου είναι ελαττωμένη η κινητικότητα – δραστηριότητά τους καθώς και η συχνότητα ουρήσεων που τελικά οδηγεί σε μεγαλύτερη συμπύκνωση του ούρου.
• Ευνουχισμός, αν και η αιτιολογία του συνδρόμου δεν σχετίζεται με ορμονικούς παράγοντες, έμμεσα συμβάλλει γιατί μειώνεται η δραστηριότητα των ζώων, αυξάνεται το σωματικό τους βάρος και πιθανώς επιδρά και στην ανάπτυξη της ουρήθρας.

Ως κύριοι αιτιολογικοί παράγοντες θεωρούνται εκείνοι που σχετίζονται με μεταβολές σε ορισμένα χαρακτηριστικά του ούρου και συγκεκριμένα το PH, την πυκνότητα (ΕΒ) και την παρουσία κρυσταλλοειδών του εναμμώνιου φωσφορικού Μαγνησίου (στρουβίτης) MgNH4PO46H2O. Το όξινο PH ευνοεί την διαλυτότητα του στρουβίτη αλλά και γενικά των φωσφορικών αλάτων, αντίθετα σε αλκαλικό περιβάλλον (pH> 6,4 ως 6,8) αυτά κρυσταλλούνται και κατακρημνίζονται. Επομένως παράγοντες που ευνοούν την αλκαλοποίηση του ούρου όπως ουρολοιμώξεις, δίαιτα, φάρμακα, δημιουργούν κατάλληλο υπόστρωμα για την εμφάνιση του συνδρόμου. Ειδικότερα δε, σ’ότι αφορά τη δίαιτα, έχει αποδειχθεί ότι μετά τη λήψη του γεύματος τα ούρα τείνουν να γίνουν αλκαλικά, με στόχο να αντισταθμίσουν την απώλεια ιόντων υδρογόνου με το γαστρικό υγρό. Η αλκαλικότητα του ούρου διαρκεί ως και οκτώ ώρες μετά το γεύμα. Έτσι, όταν στα ζώα η τροφή παρατίθεται κατά βούληση και επομένως αυτά προσλαμβάνουν πολλά μικρά γεύματα, τα ούρα τείνουν να γίνουν αλκαλικά όλο το εικοσιτετράωρο.

• Σχετικά με την πυκνότητα του ούρου, οι γάτες ως καταγόμενες από προγόνους που διαβιούσαν σε ερήμους, έχουν ιδιαίτερη ικανότητα συμπύκνωσης του ούρου, ώστε και σήμερα ως οικόσιτες, εξακολουθούν κάτω από φυσιολογικές συνθήκες να παράγουν πυκνό ούρο (φυσιλογικό Ε.Β.> 1035). Έτσι , παράγοντες που ευνοούν την περαιτέρω συμπύκνωσή τους, οδηγούν σε υπερκορεσμό του ούρου σε κρυσταλλοειδή και τελικά στην κατακρήμνηση αυτών. Τέτοιος παράγοντας είναι η ποιότητα της τροφής και η συχνότητα των ουρήσεων. Η διατροφή των ζώων αποκλειστικά με ξηρή βιομηχανοποιημένη τροφή ενοχοποιήθηκε γιατί προκάλεσε έκρηξη κρουσμάτων FUS.

• Η ξηρή τροφή έχει μικρότερη πεπτικότητα και προσκομίζει λιγότερες θερμίδες/g.Ξ.Ο., σε σχέση με τις κονσέρβες. Έτσι για την κάλυψη των αναγκών τους, οι γάτες καταναλώνουν μεγαλύτερο όγκο τροφής, προσλαμβάνουν περισσότερα μεταλλικά στοιχεία και βεβαίως Mg++ . παραπέρα η μικρή πεπτικότητα οδηγεί σε μεγαλύτερο όγκο κοπράνων και επομένως συμπαρασύρουν με αυτά μεγάλες ποσότητες ύδατος ώστε τελικά να παράγουν λιγότερο και πυκνότερο ούρο, υπερκορεσμένο από κρυσταλλοειδή, που κατακρημνίζονται υπό μορφή κρυστάλλων. Εξάλλου, η μειωμένη παραγωγή ούρου ελαττώνει τη συχνότητα των ουρήσεων, γεγονός που φαίνεται ότι ευνοεί την παραμονή στην ουρήθρα βλεννοπρωτεϊνών κυτταρικών υπολειμμάτων και κρυστάλλων στρουβίτη, ώστε να ευνοείται περαιτέρω η μεταξύ τους συγκόλληση και ο σχηματισμός του βύσματος, που εμφράσει την ουρήθρα.

• Τέλος σε ό,τι αφορά την παρουσία κρυστάλλων MgNH4PO46H2O, στο ουρο (κρυσταλλουρία), φαίνεται ότι τροφές με μεγάλη περιεκτικότητα Mg ++ ευνοούν την αύξηση της συγκέντρωσής τους στο ούρο. Συμπερασματικά μπορεί να λεχθεί ότι πρόκειται για ένα νοσολογικό σύνδρομο πολυπαραγοντικής αιτιολογίας όπου κυρίαρχο ρόλο φαίνεται να παίζουν η διατροφή (τροφές με μεγάλη περιεκτικότητα σε Mg ++ και με μικρή πεπτικότητα) η μειωμένη παραγωγή ούρου και η αλκαλοποίηση αυτού. Από τη στιγμή λοιπόν που συντρέχουν οι παραπάνω προϋποθέσεις, οι κρύσταλλοι του εναμμώνιου φωσφορικού μαγνησίου συσσωρεύονται στην κύστη και στην ουρήθρα. Γωνιώδεις καθώς είναι φαίνεται ότι τραυματίζουν το βλεννογόνο ιδιαίτερα κατά τη δίοδό τους από την ουρήθρα προκαλούν άσηπτη φλεγμονή σπασμό της ουρήθρας που σε συνδυασμό με την παρουσία βλεννοπρωτεϊνών οδηγούν σε μερική ή και πλήρη έμφραξη της ουρήθρας.

Συμπτώματα

Ύστερα από όσα εκτέθηκαν παραπάνω είναι κατανοητό, ότι η κλινική εικόνα των προσβληθέντων ζώων θα κυριαρχείται από ποικίλου βαθμού και έντασης, διαταραχές της ούρησης. Στο ιστορικό των ασθενών αναφέρονται:

• Αύξηση της συχνότητας των ουρήσεων (συχνοουρία) και αποβολή μικρών ποσοτήτων ούρων (στραγγουρία), επώδυνη ούρηση (δυσουρία) ή ότι το ζώο ουρεί έξω από την άμμο υγιεινής. 
• Ακόμη παρουσιάζει συνεχή λήξη των γεννητικών οργάνων και αυτό που τελικά θορυβεί περισσότερο τους ιδιοκτήτες είναι η μακροσκοπική αιματουρία, που αποτελεί και τη συνηθή αιτία προσκόμισης των ζώων, για εξέταση. 
• Σε λιγότερο επιτηρούμενα ζώα τα παραπάνω απουσιάζουν απο το ιστορικό και φυσικά αναφέρονται οι εκδηλώσεις της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας (μετανεφρικής αιτιολογίας) όπως ανορεξία, κατάπτωση, έμετος, επιληπτοειδής κρίσεις.
• Τέλος σε πολλές περιπτώσεις τα ζώα προσκομίζονται σε κωματώδη κατάσταση (ουραιμικό κώμα). Κατά την κλινική εξέταση τα συμπτώματα που παρατηρούνται ποικίλουν ανάλογα αν υπάρχει έμφραξη της ουρήθρας και κατακράτηση του ούρου ή όχι.

Στην περίπτωση που τα ζώα βρίσκονται σε καλή φυσική κατάσταση, μπορεί να παρουσιάζουν επείξη για ούρηση, η ούροδόχος κύστη να είναι κενή ή να περιέχει μικρή ποσότητα ούρου, ενώ στο έξω στόμιο της ουρήθρας ή και σ’όλο το πέος για τα αρσενικά, παρατηρείται οίδημα ή και νέκρωση από τη συνεχή λείξη. Στο βρεγμένο γύρω τρίχωμα μπορεί να εντοπιστούν, με την αφή, κρύσταλλοι στρουβί. Στο ούρο μπορεί να διαπιστωθεί, μακροσκοπικά ή μικροσκοπικά, αιματουρία και στο ίζημα αφθονούν οι κρύσταλλοι εναμμώνιου φωσφορικού μαγνησίου και ερυθρά αιμοσφαίρια.

Στην δεύτερη περίπτωση όπου υπάρχει έμφραξη και ανάλογα με το αν αυτή είναι πλήρης ή όχι, καθώς και από το χρόνο που παρήλθε από την έμφραξη διαπιστώνονται κατακράτηση του ούρου στην ουροδόχο κύστη, η οποία παρουσιάζεται σε διάφορο βαθμό διατεταγμένη και για το λόγο αυτό παρατηρείται και διάσταση των κοιλικών τοιχωμάτων. Στα γεννητικά όργανα διαπιστώνονται οι αλλοίωσεις που προηγούμενα αναφέρθηκαν.

Τέλος όταν η κατακράτηση είναι πλήρης μπορεί να παρατηρηθούν και συμπτώματα οξείας αζωθαιμίας όπως αφυδάτωση, έμετοι, διαταραχές του καρδιακού ρυθμού (υπερκαλιαιμία) κ.λ.π. Η αζωθαιμία διαπιστώνεται εργαστηρικά στο πρώτο εικοσιτετράωρο από την έμφραξη, ενώ ύστερα από 48 ώρες παρατηρούνται και συμπτώματα αυτής όπως κατάπτωση και έμετος, ενώ 72 ως 98 ώρες ύστερα από την εγκατάσταση πλήρους έμφραξης της ουρήθρας τα ζώα πέφτουν σε κώμα και πεθαίνουν. Στα εργαστηριακά ευρήματα από το ούρο, που προηγούμενα αναφέρθηκαν, πέρα του ότι αυτά είναι έντονα αιμορραγικά, λόγω βαριάς άσηπτης κυστίτιδας, προστίθεται και αυτά από το αίμα, που σχετίζονται με την αζωθαιμία όπως αύξηση ουρίας, κρεατινίνης, Κ, Ρ και τα λοιπά ευρήματα της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας, που έχουν ήδη αναφερθεί στο αντίστοιχο κεφάλαιο.

Διάγνωση

Η διάγνωση θα στηριχτεί στην παρουσία διαταραχών της ούρησης (συχνουρία, αιματουρία, δυσουρία), σε νεαρά ενήλικα ζώα (1 ως 6 ετών), που διαβίουν αποκλειστικά στο σπίτι. Παραπέρα, το είδος της παρεχόμενης τροφής και ο τρόπος παράθεσης αυτής συμβάλλειστο να στρέψει την προσοχή μας στη νόσο. Από την εξέταση του ούρου χαρακτηριστική ειναι η παρουσία άφθονων μικροσκοπικών ή υπό μορφή κόκκων άμμου κρυστάλλων στρουβίτη, η παρουσία αίματος και η απουσία βακτηρίων (ουρολοίμωξης). Η διαφορική διάγνωση είναι ιδιαίτερα αναγκαία στα πολύ νεαρά ή στα υπερήλικα ζώα.

Ειδικότερα στα νεαρά ζώα θα πρέπει να επισημανθούν οι συγγενεις ανωμαλίες (εκκολπώματα, της ουροδόχου κύστεως, ανωμαλίες του ουραχού) τα τραύματα χειρουργικά ή άλλα και οι νευρολογικές διαταραχές λόγω βλάβης στην παρεγκεφαλίτιδα ή στον νωτιαίο μυελό (ιερά νευροτόμια). Αντίθετα, στα ενήλικα και υπερήλικα ζώα η διαφορική διάγνωση πρέπει να στρέφεται κυρίως στην παρουσία νεοπλασιών στην ουροδόχο κύστη τον προστάτη και την ουρήθρα, στις λιθιάσεις στις ουρολοιμώξεις και στις διαταραχές της ούρησης νευρογενούς αιτιολογίας.

Θεραπεία

Η αντιμετώπιση των περιστατικών με ουρολογικό θα είναι ανάλογη με την κλινική εικόνα των προσκομιζόμενων ζώων. Σε όλες τις περιπτώσεις η επιτυχής αντιμετώπιση βασίζεται και στην καλή συνεργασία κτηνιάτρου και του ιδιοκτήτη του ζώου. Ειδικότερα σε ζώα χωρίς έμφραξη της ουρήθρας η θεραπευτική αγωγή είναι καθαρά συντηρητική και περιλαμβάνει

• τη διακοπή χορήγησης ξηρής τροφής
• την ελάττωση της πυκνότητας του ούρου, αυξάνοντας την πρόληψη ύδατος και
• χορήγηση οξινοποιητών του ούρου. Στα περιστατικά που παρουσιάζουν έμφραξη της ουρήθρας και κατακράτηση του ούρου εφ’όσον αυτή είναι πρόσφατη και τα ζώα είναι σε καλή φυσική κατάσταση, προέχει η άρση του εμποδίου με την εισαγωγή καθετήρα. Στις περιπτώσεις που είναι αδύνατη η εισαγωγή καθετήρα κενούται η ουροδούχος κύστη με παρακέντηση και προετοιμάζεται το ζώο για τη χειρουργική αντιμετώπιση.

του Βασιλείου Ι. Κoντού

Διδάκτωρ Κτηνιατρικής Σχολής Α.Π.Θ. & Τέως
Επικ. Καθηγητής της Παθολογικής Κλινικής της
Καθηγητής στην Εθν. Σχολή Δημόσιας Υγείας
Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ. της Ελλ. Κτην. Εταιρείας

Αναπαραγωγικό σύστημα Γάτας.

Ο ΟΙΣΤΡΙΚΟΣ  ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΓΑΤΑΣ
Η γάτα είναι ένα κατοικίδιο το οποίο έχει τελείως διαφορετική αναπαραγωγική δραστηριότητα από αυτή που έχουν τα σκυλιά και ο άνθρωπος. Η γάτα λοιπόν δεν έχει διάθεση να ζευγαρώσει κατά τακτά χρονικά διαστήματα αλλά ανάλογα με την εποχή.

Είναι δηλαδή ένα εποχιακά πολυοιστρικό ζώο.
Τι σημαίνει όμως εποχιακά πολυοιστρικό ζώο;
Τα εποχιακά πολυοιστρικά ζώα εμφανίζουν οίστρο την χρονική περίοδο που η διάρκεια της ημέρας  είναι μεγαλύτερη των 10 ωρών. Στην Ελλάδα η διάρκεια της ημέρας είναι πάνω από 10 ώρες από τα μέσα Ιανουαρίου έως και τα μέσα Οκτωβρίου. Συνεπώς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου παρατηρείται η εμφάνιση οίστρων.
Το τεχνητό φως τι ρόλο παίζει στην αναπαραγωγική δραστηριότητα της γάτας; 
Σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγική δραστηριότητα της γάτας όπως αναφέρθηκε παίζει η διάρκεια του φωτός. Με βάση αυτή την διαπίστωση μπορεί ο άνθρωπος να προκαλέσει ή να αναστείλει τον οίστρο σε μια θηλυκή γάτα. Έτσι μια γάτα  που ζει  σε ένα μικρό σχετικά δωμάτιο και  υπό συνθήκες τεχνητού φωτισμού (λάμπα των 100 watt) και η διάρκεια του φωτισμού είναι πάνω από 10 ώρες τότε μπορεί τεχνητά να προκληθεί  οίστρος και διάθεση για ζευγάρωμα. Έτσι γάτες που ζουν στις προαναφερόμενες συνθήκες είναι πιθανόν να έχουν συνεχείς οίστρους καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Στην αντίθετη περίπτωση αν μια γάτα ζει σε ανεπαρκή φωτισμό τότε θα έχει για μεγάλο χρονικό διάστημα παρατεταμένες άνοιστρες περιόδους
Πόσο συχνά εμφανίζει οίστρο η γάτα;
Το πόσους οίστρους πραγματοποιεί μια γάτα έχει άμεση σχέση με το αν ζευγαρώσει στον πρώτο οίστρο της περιόδου των οίστρων ή όχι. Έτσι η γάτα που δεν ζευγαρώνει παρουσιάζει κάθε 10 - 20 ημέρες οίστρο. Η γάτα που έχει επαφή με αρσενικό και πραγματοποιεί συζεύξεις, στην περίοδο των οίστρων μπορεί να έχει 2-3 οιστρικούς κύκλους. Για παράδειγμα αν μια γάτα γονιμοποιηθεί τον Γενάρη, θα ακολουθήσει τοκετός διάρκειας 69 ημερών περίπου, μετά θα θηλάσει  και στη συνέχεια θα ζευγαρώσει και το πολύ να έχει έναν τρίτο οιστρικό κύκλο και άλλη μια γονιμοποιήση..
Σε πoιά ηλικία η γάτα θα έχει τον πρώτο οίστρο;
Ο πρώτος οίστρος σε μια γάτα εμφανίζεται σε ηλικία 4-7 μηνών. Το χρονικό διάστημα είναι ευρύ γιατί όπως αναφέρθηκε η εμφάνιση του οίστρου εξαρτάται από την φωτοπερίοδο αλλά και η ωριμότητα του αναπαραγωγικού συστήματος είναι άμεσα συνδεδεμένη με το σωματικό βάρος. Έτσι μια γάτα για να είναι σε θέση να εμφανίσει τον πρώτο οίστρο θα πρέπει να ζυγίζει τουλάχιστον 2,5 κιλά. Έτσι αν μια γατούλα γεννηθεί τον Απρίλιο τότε τον πρώτο οίστρο θα τον έχει τον Ιανουάριο, σε ηλικία 9 μηνών. Αν μια γατούλα γεννηθεί τον Σεπτέμβριο δεν θα  προλάβει κατά πάσα πιθανότητα να εμφανίσει τον πρώτο οίστρο της τον Ιανουάριο γιατί δεν θα έχει το επιθυμητό σωματικό βάρος. Έχει επίσης διαπιστωθεί ότι οι  ημίαιμες ωριμάζουν νωρίτερα από τις καθαρόαιμες.
Ποια είναι τα στάδια του αναπαραγωγικού κύκλου της γάτας;
Ο αναπαραγωγικός κύκλος διαιρείται στα εξής στάδια
Πρόοιστρος- οίστρος- μεσοίστριο διάστημα  ( σε ζώα που δεν έχουν ζευγαρώσει)
Πρόοιστρος - οίστρος - δίοιστρος ( σε ζώα που έχουν ζευγαρώσει αλλά δεν έχουν γονιμοποιηθεί)
Πρόοιστρος - οίστρος - κυοφορία - γαλουχία.( σε ζώα που έχουν γεννήσει)

Πρόοιστρος
Είναι το στάδιο που αναπτύσσονται τα ωοθυλάκια και η διάρκεια του κυμαίνεται από 12 έως 48 ώρες.
Τα συμπτώματα είναι εμφανή και αντιληπτά από τον ιδιοκτήτη. Ή ένταση των συμπτωμάτων επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες όπως η συχνότητα και η διάρκεια επαφής με άλλες γάτες. Τα συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:
- έντονη τριβή της κεφαλής και της ράχης σε διάφορα αντικείμενα.
- νιαούρισμα έντονο που μοιάζει με κλάμα μωρού.
- ανύψωση της ουράς και του οπισθίου τμήματος του σώματος και προβολή προς τα κάτω και εμπρός των προσθίων άκρων.
- << βαρελάκια >> χαρακτηριστική  κίνηση της γάτας που διεξάγεται με κυκλικές κινήσεις του σώματος σαν να κινείται σαν ρολό στο πάτωμα.
Οίστρος
Είναι το στάδιο εκείνο που τα ωοθυλάκια, φτάνουν στη μεγαλύτερη διάμετρο τους και στη συνέχεια παλινδρομούν. Το θηλυκό δέχεται την επίβαση από το αρσενικό και πραγματοποιείται η σύζευξη. Συνήθως διαρκεί 7 ημέρες αλλά ανάλογα με τη φυλή έχουν διαπιστωθεί οίστροι διάρκειας 20 και περισσότερων ημερών. Τα συμπτώματα είναι τα ίδια με αυτά του πρόοιστρου με τη διαφορά ότι η γάτα δέχεται την επίβαση από το αρσενικό. Μια εντυπωσιακή ιδιαιτερότητα της γάτας αλλά και όλων των αιλουροειδών σε σχέση με τον άνθρωπο και τον σκύλο είναι ότι οι ωοθυλακιορρηξίες οι οποίες συμβαίνουν μόνο μετά από την είσοδο τους πέους στον κόλπο. Η έναρξη των ωοθυλακιορρηξιών γίνεται 24 ώρες μετά τη σύζευξη και ολοκληρώνεται 36 με 68 ώρες αργότερα. Βέβαια θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι για να έχουμε σίγουρη πρόκληση ωοθυλακιορρηξιών θα πρέπει όχι μόνο να προηγηθεί η είσοδος του πέους στον κόλπο της γάτας αλλά και να γίνει σε τέτοια ημέρα του οίστρου ώστε η συγκέντρωση της ωχρινοποιητικής ορμόνης LH να επαρκεί για την πρόκληση ωοθυλακιορρηξιών. Έχει διαπιστωθεί ότι η κατάλληλη περίοδος για την πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας είναι η τρίτη ημέρα του οίστρου. Επίσης έχει διαπιστωθεί ότι αν επιθυμείτε τη γονιμοποίηση καλό είναι να πραγματοποιηθούν περισσότερες από 4 συζεύξεις. 
Μεσοίστριο διάστημα
Είναι το χρονικό διάστημα που ακολουθεί τον οίστρο (κατά τη διάρκεια του οποίου όμως το ζώο δεν έχει ζευγαρώσει) και παρεμβάλλεται μεταξύ 2 διαδοχικών οίστρων. Η διάρκεια του κυμαίνεται από 4 έως 22 ημέρες.
Δίοιστρος
Είναι το στάδιο που έπεται του οίστρου και της ωοθυλακιορρηξίας. ’ρα για να εισέλθει ένα ζώο στο στάδιο του δίοιστρου θα πρέπει να έχει ζευγαρώσει με το αρσενικό (ή με κάποιο τεχνητό τρόπο να έχει προκληθεί ωοθυλακιορρηξία ) αλλά να μην έχει γονιμοποιηθεί. Κατά τη διάρκεια του δίοιστρου η γάτα είναι ήρεμη και δεν εμφανίζει καμία διάθεση για σύζευξη. Η μήτρα της παρουσιάζει πάχυνση και το μέγεθος της αυξάνεται. Οι δίοιστροι δεν είναι φυσιολογικό να είναι επαναλαμβανόμενοι και όταν συμβαίνει αυτό είναι πολύ πιθανό η γάτα να παρουσιάσει πυομήτρα.
Ποιες  όμως είναι οι συνθήκες που μπορούν να προκαλέσουν ωοθυλακιορρηξία χωρίς γονιμοποίηση σε μια γάτα και να οδηγήσουν το ζώο σε δίοιστρο ;
- Η συμβίωση της γάτας με έναν στείρο αρσενικό γάτο.
- Η συμβίωση της γάτας με άλλα θηλυκά  ή στειρωμένα αρσενικά γατιά. Όταν μια γάτα έχει οίστρο είναι πολύ πιθανό ορισμένα από τα ζώα της αγέλης να της προκαλέσουν ωοθυλακιορρηξία . 
- Η τεχνητή πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας από τον άνθρωπο με την είσοδο στυλεού στον κόλπο της.
’νοιστρος
Είναι το στάδιο κατά τη διάρκεια του οποίου το γεννητικό σύστημα της γάτας είναι σε αδράνεια. Οι ωοθήκες δεν λειτουργούν. Η διάρκεια του άνοιστρου είναι αρκετά μεγάλη και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Πότε η γάτα περνάει άνοιστρο;
Όταν η διάρκεια της έκθεσης του ζώου στο φωτισμό είναι μικρότερη των 10 ωρών. Έτσι για παράδειγμα οι γάτες που ζουν πληρέστερα του ισημερινού παρουσιάζουν σύντομες άνοιστρες περιόδους ενώ όσο πλησιάζουμε στους πόλους παρουσιάζουν άνοιστρους πολύ μεγάλης διάρκειας.
Όταν η γάτα θηλάζει. Ο θηλασμός και η ορμονική συμπεριφορά που τον ακολουθεί δεν επιτρέπουν την δραστηριοποίηση του αναπαραγωγικού συστήματος.

Πηγή:   Ρουμελιώτη Καλλιόπη
Κτηνίατρος D.V.M

Στείρωση.

Ως ιδιοκτήτης κατοικίδιου, έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε είτε να συμβάλλετε στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού των ζώων είτε να βοηθήσετε την επίλυσή του.

Μην ξεγελάτε τον εαυτό σας με το να νομίζετε ότι, αν βρείτε σπίτια για όλα τα μωρά που θα γεννήσει το κατοικίδιό σας, δε συμβάλλετε στο πρόβλημα των άστεγων κατοικίδιων. Στην πραγματικότητα, αυτό που καταφέρνετε είναι να χάσουν κάποια πιθανά σπίτια τα άλλα κουτάβια και γατάκια που είναι σε λίστα αναμονής.

Μόνο αυτός ο αριθμός υπεύθυνων σπιτιών υπάρχουν και το να βρείτε σπίτι για ένα από τα μωρά του κατοικίδιού σας, αναπόφευκτα καταδικάζει κάποια άλλη γάτα ή σκύλο.

Τι είναι η στείρωση;
Η στείρωση είναι μία απλή χειρουργική επέμβαση σε ένα θηλυκό ζώο με σκοπό την πρόληψη της εγκυμοσύνης, μέσω της αφαίρεσης των αναπαραγωγικών οργάνων της (ωοθήκες, μήτρα, ωαγωγοί, σάλπιγγες). Η στείρωση ενός αρσενικού ζώου ή ευνουχισμός είναι η χειρουργική αφαίρεση των αναπαραγωγικών αδένων (όρχεις) του.

Ποιες αλλαγές στη συμπεριφορά αναμένονται μετά τη στείρωση /ευνουχισμό;
• Τα κατοικίδια γίνονται γενικά, πιο τρυφερά.
• Η διάθεσή τους για παιχνίδι, η φιλικότητα και οι συναναστροφές τους με τους ανθρώπους δεν αλλάζουν.
• Τα σκυλιά δε χάνουν τις ιδιότητες τους, πχ κυνήγι.
• Το ανεπιθύμητο «καβαλίκευμα» μειώνεται κατά 70% στα στειρωμένα σκυλιά.
• Οι σχέσεις μεταξύ των αρσενικών ζώων μπορούν να βελτιωθούν και μειώνονται τα περιστατικά καβγάδων μεταξύ τους.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της στείρωσης
• Η στείρωση και ο ευνουχισμός μπορούν να αυξήσουν το διάστημα ζωής του κατοικίδιού σας, ενώ παράλληλα, αυξάνουν την ποιότητα της ζωής του!
• Τα στειρωμένα ζώα δεν αισθάνονται πλέον την ανάγκη να περιπλανώνται προς αναζήτηση συντρόφου για να ζευγαρώσουν. Αυτό κάνει μικρότερη την πιθανότητα να χάσετε το κατοικίδιό σας, που με τη σειρά του, κάνει μικρότερες τις πιθανότητες το κατοικίδιό σας να εμπλακεί σε κάποιον καβγά, να τραυματιστεί ή να πέσει θύμα βιαιότητας, δηλητηρίασης ή τροχαίου ατυχήματος.
• Στους αρσενικούς μειώνει τις πιθανότητες ανάπτυξης προβλημάτων του προστάτη, καρκίνου των όρχεων και περιπρωκτικών όγκων. Με τη στείρωση επίσης, προλαμβάνονται τα αφροδίσια νοσήματα.
• Οι μη στειρωμένοι αρσενικοί γάτοι συνήθως οριοθετούν (μαρκάρουν) την περιοχή τους ψεκάζοντάς τη με τα ούρα τους. Η οσμή είναι φοβερή. Αν στειρωθούν σε μικρή ηλικία, οι αρσενικοί γάτοι σπάνια αναπτύσσουν αυτή τη συνήθεια, ενώ σε μεγαλύτερη ηλικία, συνήθως σταματάνε αυτή τη συνήθεια μέσα σε λίγους μήνες αφότου στειρωθούν.
• Οι αρσενικοί γάτοι είναι λιγότερο πιθανό να τσακώνονται μεταξύ τους, ενώ αποκτούν ένα πιο υγιές τρίχωμα, καθώς περνάνε περισσότερο χρόνο περιποιούμενοι τον εαυτό τους.

Μύθοι και εσφαλμένες αντιλήψεις σχετικά με τη στείρωση.
• Μια θηλυκιά γάτα ή σκύλα πρέπει να γεννήσει μια φορά προτού στειρωθεί.
• Αυτό είναι τελείως περιττό και το μόνο που κάνει είναι να συμβάλλει στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού των ζώων.
• Είναι αφύσικο να στερώ το κατοικίδό μου την ερωτική ζωή και τον έρωτα.
• Όχι! Τα σκυλιά και οι γάτες κάνουν τη διαδικασία του σεξ αποκλειστικά και μόνο για την ικανοποίηση ορμονικών αναγκών και όχι για ευχαρίστηση ή από έρωτα.
• Υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία ενός ζώου αφότου στειρωθεί.
• Αντίθετα όπως διαβάσατε παραπάνω, υπάρχουν μόνο οφέλη στην υγεία τους.
• Είναι ενάντια στη φύση.
• Έχουμε ήδη αλλάξει τη φύση με την εξημέρωση των σκύλων και των γατών και τη μετατροπή τους σε κατοικίδια και πρέπει να αποδεχτούμε την ευθύνη για την επίλυση του προβλήματος του υπερπληθυσμού των κατοικίδιων και να διαπορούμε τα κατοικίδιά μας υγιή και ασφαλή. Σίγουρα είναι μεγαλύτερο έγκλημα κατά της φύσης το να απομακρύνουμε μωρά γατάκια και κουτάβια που θηλάζουν ακόμη από τις μητέρες τους και να τα πετάμε σαν σκουπίδια στους σκουπιδοντενεκές ή στη θάλασσα.

Η στείρωση θα γίνει αιτία να παχύνει το κατοικίδιό μου;
Ένα στειρωμένο κατοικίδιο δεν παχαίνει αν δεν τον ταϊζετε υπερβολικά και του παρέχετε καθημερινά άσκηση. Ο μεταβολισμός του ίσως να επιβραδύνει λίγο, όμως, αυτό που χρειάζεται να κάνετε για να το διατηρήσετε υγιές και σε φόρμα είναι να το ταϊζετε μια ισορροπημένη διατροφή και να ασκείται καθημερινά.

GAWF Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας ζωων