Η σωστή βόλτα.

Τα τρελά χοροπηδητά όλο ενθουσιασμό που ακολουθούν τη μαγική λέξη «βόλτα» θα έπρεπε να είναι αρκετά, ώστε να κατανοήσουμε όλοι τη σημασία που η βόλτα έχει για ένα σκύλο.

Όλοι μας γνωρίζουμε λοιπόν, συνειδητά ή ασυνείδητα, ότι η βόλτα για το σκύλο μας είναι η βασικότερη ανάγκη του - πάνω ακόμα από την αγάπη και την τροφή του - διότι εκπληρώνει το ένστικτο του κυνηγιού.

Είναι βασικό να βγαίνει από το σπίτι του ένας σκύλος για πολλούς λόγους:
1. Για να δέχεται ερεθίσματα (καινούργιες μυρωδιές, σκηνές κτλ.) διαφορετικά από αυτά που τον τριγυρίζουν όλη μέρα
2. Για να έρχεται σε επαφή με άλλα σκυλιά
3. Για να κοινωνικοποιείται με τον έξω κόσμο
4. Να αποκτά αυτοπεποίθηση για να μην αποκτήσει φοβίες
5. Να δουλεύει το μυαλό του
6. Να κάνει συμπεριφορές, οι οποίες είναι σημαντικές για ένα σκυλί, π.χ να μαρκάρει
7. Να ξεδίνει και να αποβάλει μεγάλη ποσότητα ενέργειας, έτσι ώστε να είναι πιο ήρεμο και ικανοποιημένο στο σπίτι μέσα

Και πολλά άλλα...
Όσοι δε βγάζουν τα σκυλιά τους τακτικές βόλτες, λοιπόν, τρεις φορές την ημέρα ήδη στερούν πολλά από το σκύλο τους και φτιάχνουν τη βάση για προβληματική συμπεριφορά. Δεν έχει σημασία τι φυλή είναι, τι μέγεθος έχει, αν ζει σε κήπο ή όχι. Κανένα σκυλί δεν πρέπει να περπατάει λιγότερο από μία ώρα την ημέρα. Εδώ δε θα αναλύσουμε μόνο την ανάγκη αυτή, η οποία είναι γνωστή άλλωστε. Θα ασχοληθούμε με το πώς πρέπει να βγαίνει βόλτα ένας σκύλος, έτσι ώστε να επωφεληθεί αυτός αλλά και εσείς όσο γίνεται περισσότερο από αυτήν τη δραστηριότητα. Μια σωστή βόλτα μπορεί να εξασφαλίσει καλύτερη σχέση μεταξύ του σκύλου και του ιδιοκτήτη του.

Σε μία βόλτα πρέπει να ασκείται το σώμα του αλλά και το μυαλό του και πρέπει επίσης να εξασφαλίσουμε τους ρόλους μας.

Στη βόλτα, λοιπόν...
Άνθρωπος ίσων αρχηγός και σκύλος ίσων ακόλουθος.
Δηλαδή χρησιμοποιούμε τη βόλτα έτσι ώστε να δηλώσουμε αρχηγία σε όλα τα επίπεδα - κάτι το οποίο είναι μέσα στη φύση του σκύλου και κάτι που το χρειάζεται. Εάν γίνεται με το σωστό τρόπο η βόλτα, το σκυλί σας έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι υπάκουο και αυτό σημαίνει μεγαλύτερη ισορροπία για εκείνο.

Η βόλτα χωρίζεται σε 3 στάδια:

1. Πριν βγείτε από την εξώπορτα
2. Η κυρίως βόλτα
3. Επιστρέφοντας στο σπίτι

1. Πρίν ξεκινήσει η βόλτα
Είναι σημαντικό να είναι το σκυλί ήρεμο και υποταγμένο κατά την τοποθέτηση του λουριού και πριν βγει στον έξω κόσμο. Εάν βγει αλαφιασμένο τότε η βόλτα είναι πιθανό να είναι και αυτή αλαφιασμένη! Ο έλεγχος αποκτάται από την αρχή, πριν το σκυλί γίνει υπερκινητικό και υπερενθουσιώδες.

Φροντίστε:
- Να είστε ήρεμοι.
- Μην τον κουρδίζετε για τη βόλτα του. Απλά σηκωθείτε, πιάστε χαλαρά το λουρί του και πηγαίνετε προς την εξώπορτα χωρίς να δείχνετε ενθουσιασμένοι - χωρίς καν να του μιλάτε.
- Εάν πηδάει παντού, περιμένετε να ηρεμήσει, χωρίς να του μιλάτε. 
- Καθίστε το σκύλο κάτω και περιμένετε πάλι να ηρεμήσει. Δώστε του να καταλάβει: αν δεν ηρεμήσει, δε θα βγει βόλτα.
- Βάλτε του το λουρί μόνο αν παραμένει ήρεμος.
- Ανοίξτε την πόρτα (ο σκύλος πρέπει να παραμείνει ήρεμος και καθιστός, σε εντολή).
- Βάλτε το κολάρο ψηλά στο λαιμό του και περάστε από την έξοδο πρώτοι εσείς.
- Το λουρί είναι χαλαρό και εσείς είστε χαλαροί.

Εάν προσπαθήσει να σας προσπεράσει τότε κάντε μία διόρθωση με τη φωνή (έναν κοφτό θόρυβο όπως «σσσσσστ» ή «εεε» ή «μή») και ένα ελαφρύ αλλά σίγουρο απότομο τράβηγμα του λουριού προς το μέρος σας.

2. Η βόλτα
Η βόλτα είναι ένα ταξίδι. Εμείς ταξιδεύουμε και τα σκυλιά μας είναι συν-ταξιδιώτες, δηλαδή ταξιδεύουν μαζί μας αλλά μόνο διότι εμείς τους το επιτρέπουμε. Η βόλτα δεν είναι απλά για να βγαίνουν, να μυρίζουν παντού και να λερώνουν όπου θέλουν. Έτσι, δε δουλεύει το μυαλό τους κατά τη διάρκειά της. Απλά γίνεται μια υπερφόρτωση πληροφοριών, χωρίς δομή. Η βόλτα πρέπει να είναι ένα είδος άσκησης. Μιας και εμείς ελέγχουμε πλέον τη βόλτα, πρέπει να ελέγχουμε και την κάθε δραστηριότητα κατά τη διάρκειά της.

Έτσι: Το πιο σημαντικό πράγμα στη βόλτα δεν είναι η συμπεριφορά του σκύλου αλλά η δικιά σας. Μόνο άμα η δική σας συμπεριφορά είναι σωστή, θα είναι και του σκύλου σωστή. Πρέπει, λοιπόν, να βγαίνετε στη βόλτα… με ύφος - το ύφος του αρχηγού. Ο αρχηγός έχει τον έλεγχο: είναι πάντα ήρεμος, χαλαρός, σίγουρος για τον εαυτό του και δε φοβάται τίποτα. Μόνο με τέτοιο ύφος θα σας εμπιστευτεί ο σκύλος σας και θα χαλαρώσει τόσο ώστε να σας δώσει τα ινία. Εάν δεν είστε εσείς ο αρχηγός τότε θα γίνει ενστικτωδώς αυτός, και έτσι αρχίζουν να εμφανίζονται προβλήματα όπως επιθετικότητες, φοβίες, αμυντικές συμπεριφορές και εμμονές.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ και, πιο σημαντικό ακόμα, ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ή έστω ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΤΕ (ακόμα και αν δεν το πιστεύετε).

Πέστε το με τη γλώσσα του σώματος:
Φροντίστε να είστε χαλαροί: χέρια αφημένα στο πλάι και χαλαρά, όχι σφιγμένα. 
Το κεφάλι ψηλά, το κορμί και οι ώμοι σας ίσιοι και το ύφος σας τέτοιο όπως ενός ηγέτη.
Μέσα σας θα λέτε «Εγώ έχω τον έλεγχο» και θα το πιστεύετε όταν το λέτε.
Δεν πρέπει να δείχνετε φόβο ή ανασφάλεια στη βόλτα σας διότι του το μεταδίδετε.
Στη βόλτα δεν τον αφήνετε να περπατάει μπροστά σας σε καμία περίπτωση. Ο αρχηγός είναι πάντα πρώτος και η θέση στη βόλτα είναι πολύ σημαντική.
Το λουρί θα είναι κοντό και ψηλά στο λαιμό και όταν θα προσπαθεί να σας περάσει θα του κάνετε μία διόρθωση, με τη φωνή και ένα ελαφρύ αλλά σίγουρο απότομο τράβηγμα του λουριού προς το μέρος σας.
Δε θα λέτε το όνομα του σκύλου ούτε οτιδήποτε άλλο όταν θα τον διορθώνετε. Οι αρχηγοί μιλούν με το σώμα και την ενέργειά τους και όχι με τις λέξεις.
Δε θα τον αφήνετε να κατουράει όπου θέλει. Θα περπατάτε 15 λεπτά και μετά, σε ένα κομμάτι πράσινο, θα μακραίνετε το λουρί δίνοντάς του έτσι την ευκαιρία να ελευθερωθεί. 
Όταν θα περπατάτε πρέπει να μπαίνει το μυαλό του σκύλου σε αυτόματο μηχανισμό «τώρα ακολουθώ τον αρχηγό μου και μόνο αυτό με ενδιαφέρει». Τίποτα δεν πρέπει να του αποσπά την προσοχή εκείνη την ώρα. Έτσι εξασκείται και το μυαλό του.

3. Επιστρέφοντας σπίτι
Η επιστροφή είναι άλλη μία ευκαιρία για να αναδείξουμε την εξουσία μας. Λογικά, μιας και θα έχει κάψει κάμποση ενέργεια κατά τη βόλτα του, τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα.

Έτσι:
Στην εξώπορτα, πριν μπείτε μέσα, τον βάζετε να καθίσει.
Ανοίγετε την πόρτα.
Μπαίνετε μέσα, πάντα πρώτοι εσείς και έπειτα εκείνος.
Του ζητάτε να καθίσει και του βγάζετε το λουρί του.
Τον ελευθερώνετε πλέον .

και...

Η άσκηση της βόλτας έχει τελειώσει!
Εάν βγαίνετε βόλτα με τον παραπάνω τρόπο θα δείτε ότι ο σκύλος σας:
1. Χαίρεται περισσότερο τη βόλτα του.
2. Είναι πιο συγκεντρωμένος.
3. Είναι πιο ήρεμος.
4. Είναι πιο ισορροπημένος, γενικότερα.

Όπως βλέπετε, το να είναι ένας σκύλος συνεργάσιμος και εύκολος στη βόλτα δεν είναι θέμα εκπαίδευσης του σκύλου στη βασική υπακοή. Ο καθένας μπορεί να τον κάνει και να χαίρεται τις βόλτες του με το σκύλο του, φτάνει να δει το σκύλο του σαν σκύλο και όχι σαν μικρό ανθρωπάκι ή σαν το μωρό του. Είναι θέμα σκυλίσιας ψυχολογίας! Είναι θέμα ύφους και ενέργειας (Cesar Millan «The Dog Whisperer»). Φυσικά, θα πρέπει να το πάρει απόφαση, επίσης, ότι η ώρα της βόλτας είναι αφιερωμένη στο σκύλο και τη σχέση τους.

«Για να χαρεί κανείς ένα σκύλο ολοκληρωτικά δεν πρέπει να μπει στη διαδικασία απλά να τον εκπαιδεύσει να φέρεται σαν άνθρωπος. Το θέμα είναι να δει θετικά το ενδεχόμενο να γίνει ο ίδιος εν μέρει σκύλος» Edward Hoagland.

Marilyn Peters BSc, MSc mIAAWE

Πώς θα λερώνει μόνο έξω.

Πρόκειται για τη σημαντικότερη απορία κάθε πρωτάρη αφέντη και για τον κυριότερο, ίσως λόγω εγκατάλειψης ή επιστροφής του κουταβιού.

Και ενώ τα πράγματα θα ήταν πολύ ευκολότερα, τουλάχιστον ως προς την τουαλέτα του, αν ο πρώτος μας σκύλος ήταν ενήλικος, συνεχίζουμε να επιμένουμε με μανία σε κουτάβια. Ας μάθουμε τουλάχιστον πως θα τους μάθουμε να λερώνουν μόνο έξω. Αναμφισβήτητα, ακόμα και αν έχετε την τύχη το κουτάβι σας να είναι ήδη εκπαιδευμένο για να λερώνει έξω, αυτό ισχύει για το χώρο όπου ζούσε μέχρι σήμερα. Φτάνοντας στο νέο του σπίτι, θα χρειαστεί μια περίοδο προσαρμογής στη δική σας ρουτίνα και στο νέο χωροταξικό σχέδιο – πού δηλαδή επιτρέπεται να λερώνει, πού να παίζει, πού να ανεβαίνει, πού να κοιμάται, κλπ. Η εκπαίδευση του κουταβιού να λερώνει στο μέρος της δικής σας επιλογής αποτελεί το πρώτο και πιθανότατα το πιο κρίσιμο κομμάτι της εκπαίδευσης.

9 συμβουλές για να λερώνει «σωστά»
1. Η καλύτερη μέθοδος είναι να βγάζετε το κουτάβι σας έξω για λίγο α) μετά από κάθε γεύμα, β) κάθε φορά που ξυπνάει, γ) όποτε πίνει πολύ νερό, δ) μετά από κάθε παιχνίδι. Πρόκειται για προβλέψιμες στιγμές που το εντεράκι και η κυστούλα είναι γεμάτα. Παρατηρείστε τη σχέση που έχει το λέρωμα του δικού σας κουταβιού με τις δραστηριότητες αυτές.
2. Ταΐστε το κουτάβι σας σε προγραμματισμένες ώρες και αποφύγετε τους μεζέδες ανάμεσα στα γεύματα, κατά το δυνατόν. Αν έχει συνεχώς πρόσβαση σε φαγητό και νερό θα είναι πολύ δυσκολότερο να προβλέψετε τη στιγμή που θέλει να ξαλαφρώσει.
3. Αποφύγετε τα ατυχήματα βγάζοντας το κουτάβι έξω πριν συμβεί το κακό. Συνήθως τα κουτάβια έχουν ανάγκη να λερώνουν κάθε τρεις με τέσσερις ώρες, στην αρχή. Όσο οι μήνες περνάνε, τόσο καλύτερα ελέγχει και το κουτάβι την ουροδόχο κύστη του.
4. Φροντίστε να αναγνωρίσετε έγκαιρα τα σήματα προειδοποίησης: κύκλοι γύρω από μια περιοχή, απότομο κάθισμα, κλαψούρισμα, μύρισμα του πατώματος, υπερβολική δραστηριότητα (ενθουσιασμός), ξαφνική εξαφάνιση από το χώρο ή πορεία προς την πόρτα (ή την μπαλκονόπορτα). Οδηγείστε το άμεσα έξω. Ακόμα κι αν δεν ήσασταν αρκετά γρήγοροι αυτήν τη φορά, θα πρέπει να το βγάλετε έξω για να τελειώσει ότι ξεκίνησε.
5. Ο περιορισμός σε ένα ελεγχόμενο μικρό χώρο, πχ. σκυλίσιο πάρκο ή μεταλλικό κλουβί, βοηθά και ιδιαίτερα τις ώρες που δεν μπορείτε να παρατηρείτε τα προειδοποιητικά του σήματα. Σε μικρούς χώρους το κουτάβι αποφεύγει να λερώσει και ειδικά σε αυτόν που θεωρεί «σπίτι του». Έτσι, αρχίζει αναγκαστικά να εξασκεί την κυστούλα του στο να κρατιέται. Εσείς εύκολα μπορείτε να το πάρετε αγκαλιά τις προβλέψιμες στιγμές (μετά το φαγητό, μόλις ξυπνάει, όποτε πίνει πολύ νερό, μετά από παιχνίδι) και να το εναποθέσετε στο έδαφος κατευθείαν στο επιθυμητό μέρος για ξαλάφρωμα.
6. Ιδανικά βγάλτε το βόλτα, το αργότερο 15 λεπτά μετά κάθε γεύμα. Οδηγείστέ το στο ίδιο σημείο κάθε φορά. Αν είναι πολύ μωρό για να περπατά με λουρί, κουβαλήστε το έξω σε ένα ασφαλές, περιφραγμένο μέρος. Καθίστε κοντά του και παίξτε ή χαϊδέψτέ το.
7. Επαινέστε το άμεσα, με την ολοκλήρωση του «έργου». Ένα εύγευστο μεζεδάκι, κάθε φορά που λερώνει στο σωστό μέρος μπορεί να ενισχύσει την επιθυμητή συμπεριφορά (αρκεί να το κάνετε άμεσα και όχι αφού επιστρέψετε μέσα στο σπίτι). Σταδιακά μειώστε τις φορές που το επιβραβεύετε με μεζέ, μέχρι να σταματήσετε τα δωράκια, με την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης.
8. Μη σας ξεγελάει το γεγονός πως έτυχε να τα κάνει όλα σωστά τις πρώτες εβδομάδες. Αρχίστε τώρα την εκπαίδευση μέχρι να μη γίνεται κανένα ατύχημα, ακόμα και αν σας φαίνεται βαρετό. Είναι πραγματικά πολύ κρίσιμο, να το κάνει πάντα σωστά.
9. Τα ατυχήματα είναι αναμενόμενα όσο μαθαίνει. Μη χάνετε το κουράγιο και την ψυχραιμία σας. Αν θυμώσετε θα μπερδέψετε το κουτάβι. Καλύτερα να σκεφτείτε με ηρεμία γιατί την πατήσατε ΚΑΙ αυτήν τη φορά για να διορθώσετε τη δική σας αντίδραση και να προλάβετε το επόμενο ατύχημα.

10. Ψυχραιμία γιατί...
• Αν το τιμωρήσετε επειδή λέρωσε μέσα στο σπίτι, ίσως το παρεξηγήσει και αποφεύγει να λερώνει όσο είστε παρόντες. Είναι δύσκολο για ένα κουτάβι να συσχετίσει το λέρωμα ΜΕΣΑ στο σπίτι με τιμωρία. Όμως εύκολα θα συσχετίσει την τιμωρία με την παρουσία του «τιμωρού» - τη δική σας. Κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε προβληματική συμπεριφορά, όπως φόβο για το αφεντικό.
• Αν το κουτάβι σας κατάφερε να λερώσει μέσα χωρίς να το καταλάβετε, δεν έχει νόημα να το σύρετε στον τόπο του εγκλήματος. Είναι πια πολύ αργά. Για να μην εκνευριστείτε (και το στρεσάρετε) σκεφτείτε πως εσείς ευθύνεστε, που δεν το προλάβατε και πως η δικαιολογημένη τιμωρία σας θα είναι ένα ακόμα σφουγγάρισμα. Ας προσέχατε.
• Το κουτάβι δεν μπορεί να συσχετίσει τη συμπεριφορά με την τιμωρία. Βγάζοντάς το έξω τακτικά, από την ΙΔΙΑ πόρτα, προς το ΙΔΙΟ πάντα μέρος, θα μάθει: ΕΔΩ πρέπει να λερώνω και παίρνω και ένα καλό μεζέ για αυτό! Άρα συμφέρει.

Κάθε φορά που κατευθύνεται προς τη σωστή πόρτα που οδηγεί στο «σωστό μέρος» για να λερώσει επαινέστε το. Είστε ένα βήμα πιο κοντά στο να λερώνει μόνο εκεί.

Να είστε πάντα προετοιμασμένοι για μερικά ατυχήματα. Κουτάβι δε θέλατε; Ευκαιρία να βελτιώσετε την ικανότητά σας στο σφουγγάρισμα.

Aπό τη Κλέα Μοριανού

Τα πάντα για το λούσιμο.

Τα 8 βήματα που δεν πρέπει να αμελείτε. Όλοι νομίζουμε πως ξέρουμε να μπανιάρουμε το ζωάκι μας, επειδή μάθαμε να πλένουμε τον εαυτό μας.

Όμως οι ανάγκες του διαφέρουν από τις δικές μας, όπως και τα προϊόντα που πρέπει να χρησιμοποιούμε.
Κάθε πότε να τον πλένουμε; Από ποια ηλικία ξεκινάμε; Τι ισχύει για τις γάτες και τα κουτάβια; Το λούσιμο είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό στην περιποίηση του κάθε τριχωτού μας φίλου. Έτσι, θα ξεκινήσουμε περιγράφοντας τα βήματα που θα πρέπει κάθε ιδιοκτήτης να ακολουθεί κάθε φορά, που ετοιμάζεται να πλύνει το ζωάκι του. Ξεκινάμε με κάποιες ξεχωριστές λεπτομέρειες για κάποιες ειδικές κατηγορίες.

ΚΟΥΤΑΒΙΑ
Τα κουταβάκια πρέπει να ξεκινήσουν τα πρώτα τους μπάνια από τον πέμπτο μήνα, ή και αργότερα, αφού έχουν τελειώσει από τους εμβολιασμούς. Πιο πριν, είναι πολύ ευαίσθητα, για αυτό αποφεύγουμε να τα βρέχουμε χωρίς πραγματικό λόγο. Θα ήταν προτιμότερο φυσικά το πρώτο μπάνιο να γίνει από κάποιον επαγγελματία groomer, γιατί η πρώτη του φορά είναι πολύ σημαντική για τη μετέπειτα καλλωπιστική του φροντίδα. Τα κουταβάκια πρέπει να κάνουν μπάνιο μόνο με επαγγελματικά σαμπουάν για κατοικίδια και φυσικά με προϊόντα ειδικά για κουτάβια. Επίσης, ποτέ δε χρησιμοποιούμε «ντιπς» στα κουτάβια (εμβάπτιση σε ειδικό διάλυμα), όπως το SEBACIL (φάρμακο για την καταπολέμηση τσιμπουριών και ειδικά των ψύλλων) πριν γίνουν δέκα μηνών. Ακόμα και μετά την ηλικία των δέκα μηνών τέτοιου είδους φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο με τη συναίνεση κτηνιάτρου και προσέχοντας να τηρούμε στην εντέλεια την προκαθορισμένη δοσολογία. Γι’ αυτό ζητάτε πάντα τη γνώμη και του groomer πριν χρησιμοποιήσετε κάτι τέτοιο. Μπορεί να υπάρχει, εναλλακτικά, για το ίδιο πρόβλημα κάποιο σαμπουάν και γενικά προϊόντα πιο ακίνδυνα για το σκυλάκι σας.
Τα υπόλοιπα βήματα είναι τα ίδια που ισχύουν για όλες τις ηλικίες και τα περιγράφω παρακάτω.

ΓΑΤΕΣ
Κάνουμε μπάνιο το γατάκι μας όπως και το σκυλάκι μας μετά από τον πέμπτο μήνα και όσο πιο αραιά γίνεται. Συνήθως το μπάνιο είναι πιο αναγκαίο για μακρύτριχες γατούλες όπως η Περσίας, επειδή το τρίχωμα λερώνεται πολύ εύκολα και γρήγορα. Το πιο σημαντικό που πρέπει να ξέρει ο ιδιοκτήτης είναι ότι σε καμία περίπτωση δε χρησιμοποιούμε στη γάτα κάποιο άλλο σαμπουάν εκτός από τα ειδικά επαγγελματικά που υπάρχουν κατάλληλα για γάτες. Αν κάνετε μπάνιο τη γάτα με κάποιο προϊόν που δεν είναι εξειδικευμένο γι’ αυτήν, κινδυνεύετε να τη χάσετε από αλλεργικό σοκ. Οι γάτες είναι πολύ ευαίσθητες στο θέμα μπάνιο. Επίσης, σε καμιά περίπτωση δε χρησιμοποιούμε «ντιπς» σαν αυτά που περιέγραψα πριν από λίγο για τα κουτάβια. Δε χρησιμοποιούμε ποτέ φάρμακα σαν το SEBACIL σε γάτες.
ΕΓΚΥΑ ΖΩΑ
Πάντα με προσοχή και μόνο αν είναι εντελώς απαραίτητο πλένουμε ένα έγκυο ζώο και φυσικά και πάλι δε χρησιμοποιούμε ποτέ κανένος είδους «ντιπ».

8 συμβουλές για όλα τα ζώα:
1. Πριν το πάμε στο μπάνιο, πρέπει να διαλέξουμε σαμπουάν. ΔΕΝ το λούζουμε με ανθρώπινο σαμπουάν ή αφρόλουτρο (ούτε με Johnson’s baby shampoo). Διαλέγουμε ένα πολύ καλής ποιότητας επαγγελματικό σαμπουάν κατάλληλο για τη φυλή, το χρώμα του τριχώματος, την ποιότητα της τρίχας και τη δερματική κατάσταση του ζώου μας, έχοντας συμβουλευτεί πιο πριν τον groomer μας. Επίσης, πολύ σημαντικό είναι να ακολουθούμε τις οδηγίες που αναγράφονται στο σαμπουάν για τη διάλυσή του. Τα περισσότερα επαγγελματικά σαμπουάν πρέπει να διαλύονται σε ένα μπουκαλάκι με νερό πριν τα χρησιμοποιήσουμε. Για παράδειγμα, όταν αναγράφεται ότι η διάλυση είναι 1:15 σημαίνει ότι σε ένα μπουκάλι νερό βάζουμε μόλις 1 όγκο σαμπουάν για 15 όγκους νερό. Γι’ αυτό συνήθως ένα τέτοιο μπουκάλι σαμπουάν κρατάει πάρα πολύ καιρό αν το χρησιμοποιείτε σωστά και είναι καλό να συμβουλεύεστε τον groomer για κάθε διαφορετικό σκεύασμα.
2. Χτενίζουμε πολύ καλά το τρίχωμα του ζώου για να μην υπάρχουν κόμποι πριν το μπάνιο. Είναι πολύ βασικό αυτό το κομμάτι, γιατί οι περισσότεροι ιδιοκτήτες πιστεύουν ότι χτενίζουμε το ζωάκι μόνο μετά το μπάνιο. ΠΟΤΕ όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό. Αν βρέξουμε ένα ζωάκι με κόμπους δεν υπάρχει περίπτωση να ξεμπερδευτούν μετά και το καημένο θα καταλήξει το κλασικό «στουπί». Άρα πολύ καλό βούρτσισμα πριν το μπάνιο, πάντα χρησιμοποιώντας την κατάλληλη βούρτσα ανάλογα με τη φυλή του, έχοντας και πάλι συμβουλευτεί τον groomer μας.
3. Καθαρίζουμε εξωτερικά τα αυτιά με λίγο βαμβάκι και ένα καθαριστικό κατάλληλο για να τα ελέγξουμε για τυχόν προβλήματα. Καλό είναι να κοιτάμε, που και που, τα αυτιά του ζώου μας, που συνήθως τα παραμελούμε. Έπειτα τοποθετούμε βαμβάκια μέσα στα αυτιά (όχι πολύ μικρά και ούτε βαθιά) για να εμποδίσουμε το νερό να μπει μέσα. Αν δε μας το επιτρέπει, προσπαθούμε κατά τη διάρκεια του μπάνιου να κρατήσουμε τα αυτιά προς τα κάτω και κλειστά. Αν δεν προσέξουμε και μπει νερό το ζωάκι κινδυνεύει από ωτίτιδες.
4. Αν το ζωάκι το πλένουμε μόνοι, χωρίς βοήθεια, καλό είναι από πριν να έχουμε γύρω μας ότι μας χρειάζεται - σαμπουάν, βαμβάκια, πετσέτα - για να μη χρειαστεί να απομακρυνθούμε από την μπανιέρα και να το αφήσουμε μόνο του.  Υπάρχει κίνδυνος, στην προσπάθειά του να πηδήξει έξω, να γλιστρήσει και να τραυματιστεί. Επίσης, ελέγχουμε ότι δεν κινδυνεύει να σφηνώσει κάποιο νύχι του ζώου στο σιφόνι της μπανιέρας ή της ντουζιέρας και σπάσει ή να τραυματιστεί.


5. Ρυθμίζουμε το νερό σε μια χλιαρή θερμοκρασία και αρχίζουμε να βρέχουμε το ζωάκι, ξεκινώντας από το λαιμό. Ακολουθεί το κεφάλι και το υπόλοιπο το σώμα. Ξεκινάμε πάντα από το λαιμό, γιατί στην περίπτωση που το ζωάκι έχει ψύλλους, θα τους εμποδίσουμε να τρέξουν προς το κεφάλι.
6. Σαπουνίζουμε το ζωάκι, αρχίζοντας πάλι από το λαιμό με το σαμπουάν και τρίβουμε καλά ανάποδα από το τρίχωμα για να εισχωρήσει καλύτερα το προϊόν. Ξεβγάζουμε και ελέγχουμε αν χρειάζεται και δεύτερο χέρι. Αν ναι, δε χρειάζεται να ξεβγάλουμε το πρώτο χέρι πολύ καλά. Ξανατρίβουμε το ζωάκι και το δεύτερο χέρι το ξεπλένουμε πάρα πολύ καλά. Δεν πρέπει να μείνουν υπολείμματα σαμπουάν πάνω στο ζωάκι, γιατί μπορεί να δημιουργηθεί δερματικό και να αρχίσει να ξύνεται, και να ματώσει. Επίσης, ανάλογα με το τρίχωμα που έχει το ζωάκι μας, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάποια μαλακτική κρέμα για να βοηθήσουμε στο χτένισμα, ειδικά σε μακρύτριχα σκυλάκια, τύπου Maltese.
7. Βγάζουμε το ζωάκι από την μπανιέρα ή την ντουσιέρα και το σκουπίζουμε καλά. Προτιμάμε να το στεγνώσουμε με κάποιο πιστολάκι - στην πρώτη σκάλα, για να μην του ρίχνουμε πολύ ζεστό αέρα, ειδικά στα μάτια. Το χτενίζουμε, στο ενδιάμεσο, για να διατηρούμε το τρίχωμα χωρίς κόμπους. Τέλος βάζουμε, αν θέλουμε, μια κολόνια ειδική για σκυλάκια ή γατάκια. Πότε δε βάζουμε τη δική μας κολόνια στο ζωάκι μας - θα καταλήξει με δερματικά.
8. Και δεν ξεχνάμε το πιο βασικό, το σκυλάκι μας δε χρειάζεται μπάνιο κάθε εβδομάδα. Μπάνιο καλό είναι να κάνει περίπου μια φορά το μήνα. Το συχνό λούσιμο καταστρέφει τα φυσικά έλαια του δέρματος και του τριχώματος του σκύλου, προκαλεί αυτήν την ενοχλητική σκυλίσια μυρωδιά, που πολλοί ιδιοκτήτες αναφέρουν και οδηγεί σε δερματικές παθήσεις. Πάνω από όλα, προτιμήστε την επαγγελματική φροντίδα του groomer σας, ειδικά αν πρόκειται για δύσκολες περιπτώσεις όπως κόμποι στο τρίχωμα, δερματικές παθήσεις και ανάγκη για συχνό λούσιμο.

Από τη Φλώρα Σαρτζετάκη

Δέρμα και Τρίχωμα.

Η Σημασία της Διατροφής

Το δέρμα και τρίχωμα είναι σαν ένα παράθυρο της συνολικής υγείας των κατοικιδίων. Βέβαια υπάρχουν διάφοροι παράγοντες όπως γενετικοί, διατροφή, παράσιτα, ασθένειες και καλλωπισμός, που επηρεάζουν την ανάπτυξη και την διατήρηση του δέρματος και του τριχώματος.

Η γενετική διαμόρφωση ενός πλάσματος προσδιορίζεται από τη σύλληψη και δεν έχουμε σχεδόν καθόλου επιρροή. Οι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν είναι η διατροφή, ο καλωπισμός και η φροντίδα τη υγείας.
Γενικές λειτουργίες του δέρματος

Το δέρμα είναι το μεγαλύτερο όργανο του σώματος. Σε ένα νεογέννητο κουτάβι το δέρμα και το τρίχωμα αντιπροσωπεύουν το 24% του βάρους του. Με την ωριμότητα, το δέρμα και τρίχωμα ακόμη αντιπροσωπεύει το 12%. Το δέρμα είναι επίσης η πρώτη γραμμή άμυνας στο περιβάλλον και προστατεύει το ζώο από χημικά, φυσικά και μικροβιολογικά τραύματα. Την ίδια στιγμή, δουλεύει ως ένα αποτελεσματικό κεκλεισμένο εμπόδιο που επιτρέπει ένα εσωτερικό περιβάλλον για όλα τα άλλα όργανα και προστατεύει από απώλεια νερού. Επιπλέον, το δέρμα ελέγχει την βασική θερμοκρασία του σώματος και είναι το πρωταρχικό αισθητήριο όργανο για την αφή, την πίεση, τον πόνο, το ξύσιμο, τη ζέστη και το κρύο.

Η δομή του δέρματος

Το δέρμα αποτελεί την συνεχή εξωτερική επιφάνεια του σώματος και στα διάφορα μέρη του σώματος διαφέρει σε πάχος, χρώμα και παρουσία τριχών και νυχιών. Παρά αυτές τις διαφορές, που αντανακλούν διαφορετικές λειτουργικές απαιτήσεις, όλοι οι τύποι δέρματος έχουν την ίδια βασική δομή. Η εξωτερική επιφάνεια του δέρματος � που ονομάζεται επιδερμίς � αποτελείται από ένα στρώμα κυττάρων, που συνέχεια αποβάλλεται . Τα κύτταρα συνήθως χρειάζονται 3 εβδομάδες για να ωριμάσουν και ακόμη 7 ημέρες για να αποβληθούν από το δέρμα. Από κάτω βρίσκεται η Δερμίς, ένα πολύ ευαίσθητο στρώμα από αιμοσφαίρια, νεύρα, λίπος και πόρους ιδρώτα. Εδώ είναι το σημείο όπου μεγαλώνουν οι τρίχες. Το τριχωτό των περισσοτέρων κατοικιδίων είναι σύνθετο. Μακριές, δυνατές τρίχες θα μεγαλώσουν από το μεγάλο πρωταρχικό τριχωτό, πού περιβάλλεται από ένα μεταβλητό αριθμό (3-10) βοηθητικών τριχωτών που παράγουν λεπτές, κοντές τρίχες.

Η ανάπτυξη των τριχών

Οι τρίχες δεν μεγαλώνουν συνέχεια αλλά σε κύκλους. Κάθε κύκλος αποτελείται από μία περίοδο ανάπτυξης και μία περίοδο ανάπαυσης. Ο κύκλος παραγωγής τριχών είναι πολύ μεταβλητός στους σκύλους και σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται και από τη φυλή. Παρά ταύτα, οι περισσότερες φυλές ανήκουν σε εξαμηνιαίο κύκλο με δύο αλλαγές τριχώματος το χρόνο, νωρίς την άνοιξη και το φθινόπωρο. Αλλαγές στη διάρκεια και την ένταση του φωτός της ημέρας θα ενεργοποιήσουν το σώμα να αρχίσει να αλλάζει τρίχωμα. Πολλοί σκύλοι, βέβαια, μένουν εντός σπιτιού τις ημέρες μας και έτσι είναι εκτεθειμένοι σε αρκετές ώρες τεχνικού φωτός. Αυτό σημαίνει ότι χάνουν τρίχωμα όλο το έτος.

Η σπουδαιότητα της Διατροφής

Προκειμένου να αυξήσετε τη δυνατότητα του σκύλου σας να αναπτύξει και να διατηρήσει υγιές δέρμα και λαμπερό τρίχωμα χρειάζεται να του παρέχεται το κατάλληλο περιβάλλον και βέβαια την κατάλληλη διατροφή. Ορισμένα θρεπτικά συστατικά παίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο για την κατάσταση του δέρματος και την ανάπτυξη/παραγωγή του τριχώματος. Μεταξύ αυτών των θρεπτικών συστατικών περιλαμβάνονται οι πρωτεϊνες, τα λιπαρά οξέα, οι βιταμίνες και τα μεταλλικά στοιχεία. Εάν τα απαιτούμενα θρεπτικά συστατικά δεν βρίσκονται σε επάρκεια τότε θα παρατηρηθούν τα σημάδια αυτής της  έλλειψης όπως: τρίχωμα θαμπό και ξηρό καθώς και απώλεια  της ελαστικότητάς του και «αραίωμα».

Πρωτεΐνες

Μέχρι και το 30% των αναγκών σε πρωτεΐνες του κατοικιδίου σας χρησιμοποιούνται  για το δέρμα του και το τρίχωμά του. Το τρίχωμα αποτελείται κατά 95% από πρωτεΐνες. Σε μερικές φυλές σκύλων η συνδυασμένη ανάπτυξη του συνόλου του τριχώματος στο σώμα τους  μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 30 μέτρα την ημέρα! Μία υψηλής ποιότητας πηγή πρωτινής στη διατροφή τους μ όλα τα απαραίτητα αμινοξέα(δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών) είναι αναγκαία για να διασφαλίσει  ότι το τρίχωμα μπορεί να μεγαλώσει χωρίς  να περιορίζεται από  μία δίαιτα φτωχή σε πρωτεϊνες. 

Πηγή : veterinary.gr

Πνίχτες & λεκτικά κολάρα.

Τη στιγμή που στην Αγγλία περνάει στη νομοθεσία η πλήρης απαγόρευση χρήσης ηλεκτρικών κολάρων, στη χώρα μας φοριούνται πολύ, σε ζώα κάθε ηλικίας και φυλής.

Πνίχτες- αλυσιδάκια ή κολάρα με καρφιά αντικαθιστούν τα υφασμάτινα, «για ομορφιά», κι ας μιλάνε όλοι για θετικές μεθόδους εκπαίδευσης. Χάος;

Η βία ξεκινά από το σπίτι.
Όταν επισκέπτονται τη σχολή μου η πρώτη ερώτηση που κάνουν οι περισσότεροι ιδιοκτήτες είναι: «Τα χτυπάτε; Τα βασανίζετε; Γιατί εγώ δε θέλω βία στην εκπαίδευση του σκύλου μου.» Άλλοι πάλι, όταν μαθαίνουν ότι είμαι εκπαιδευτής σκύλων και είναι από άσχετους χώρους που δε γνωρίζουν, μου δηλώνουν ότι δεν εκπαίδευσαν ποτέ τα σκυλιά τους γιατί γνωρίζουν καλά ότι οι εκπαιδευτές τα βασανίζουν για να μάθουν. Όταν ρωτάω εγώ αν το έχουν δει οι ίδιοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις κάποιων που έχουν πέσει σε κακούς συναδέλφους, όλοι το έχουν ακούσει ή τους το έχει πει κάποιος. Όμως όλοι αυτοί «οι υποτιθέμενοι γνώστες» αυτής της κατάστασης, στα δικά τους σκυλιά έχουν χρησιμοποιήσει εφημερίδα, βίτσα, παντόφλες κλπ. και ισχυρίζονται ότι αφού αυτοί χρησιμοποιούν αυτές τις μεθόδους, ο εκπαιδευτής σίγουρα χρησιμοποιεί τα χειρότερα. Πολλοί είναι οι ιδιοκτήτες που ενώ ενδιαφέρονται για ήπιες μορφές εκπαίδευσης, οι ίδιοι κρύβουν ότι έχουν χτυπήσει το σκύλο τους, οι άλλοι λένε ότι «σιγά δεν είναι ξύλο αυτό, δεν το σκότωσα κιόλας» και κάποιοι άλλοι λένε ότι του έβαζαν τον αγκαθωτό πνίχτη «για να μην τραβάει». Δεν το χρησιμοποιούσαν. Απλά, του το φόραγαν. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις ιδιοκτητών, οι οποίοι δεν έχουν χτυπήσει το σκύλο τους ή δεν του έχουν φορέσει πνίχτες και δεν έχουν πειραματιστεί οι ίδιοι ή κάποιος φίλος τους «που ξέρει από σκύλους».

Η ανάγκη για πνίχτη ξεκινά από το σπίτι.
Έχουμε και τις περιπτώσεις ενήλικων σκύλων 1,5  και 2 ετών, τα οποία είτε τραβάνε σαν άλογα είτε την κοπανάνε είτε καυγαδίζουν με άλλα σκυλιά είτε θέλουν να φάνε όλον τον κόσμο και η πρώτη κουβέντα των ιδιοκτητών τους είναι «εγώ θέλω να τον κυκλοφορώ μέσα στην πόλη ελεύθερο, να μη φορέσει ποτέ πνίχτη και η εκπαίδευσή του να είναι θετική και να γίνει με χαδάκια.
Αυτά τα σκυλιά μπορεί να μην κοινωνικοποιήθηκαν ποτέ ή να είναι σκυλιά με φοβίες, που δεν ασχοληθήκαμε ποτέ να τις ξεπεράσουν ή σκυλιά που δεν τους έβαλε ποτέ κανένας κάποιο όριο στη συμπεριφορά τους και έγιναν ανεξέλεγκτα ή ζώα που κακοποιήθηκαν από τους ιδιοκτήτες και, καμιά φορά, από εκπαιδευτές. Όταν λοιπόν αναφέρεις σε κάποιον ιδιοκτήτη, ότι η απασχόλησή σου με το σκύλο είναι περισσότερο θεραπεία στα προβλήματά του και λιγότερο εκπαίδευση και ότι ίσως, αφού εξαντλήσεις όλες τις άλλες μεθόδους, να χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις μαζί του κάποιο από αυτά τα εργαλεία, μερικοί παθαίνουν υστερία  - τα θεωρούν βάρβαρα. Βάρβαρο είναι για αυτούς να κυκλοφορεί ο σκύλος τους με φίμωτρο, ενώ αν ο σκύλος τους κομματιάσει κανένα άλλο σκύλο ή αν δαγκώσει κάποιον άνθρωπο δεν έχει τόση σημασία;

Πνίχτη σε κουτάβι;
Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο πνίχτης-αλυσιδάκι σε κουτάβια μέχρι 7-8 μηνών από το πρώτο μάθημα είναι έγκλημα. Συνήθως, το χρησιμοποιούν ιδιοκτήτες αφεντικών ή εκπαιδευτές που μάθανε μέσα από βιβλία ή ξύπνησαν μία μέρα και δήλωσαν εκπαιδευτές. Γρήγορα αποτελέσματα και σε λίγα μαθήματα, δηλαδή να πάρουμε τα λεφτά μας να φύγουμε και μετά από δύο μήνες φταίει ο ιδιοκτήτης που δεν ακούει ο σκύλος. Στις περιπτώσεις αυτές αντί ο εκπαιδευτής να εκπαιδεύσει σκύλο και ιδιοκτήτη να γίνουν ομάδα, εκπαιδεύει τον ιδιοκτήτη να τραβολογάει το σκύλο. 
Και δεν πρέπει να παραβλέψουμε τον κίνδυνο τραυματισμού του σκύλου από άτσαλο τράβηγμα ούτε το τσάκισμα της ψυχολογίας του ζώου, κάτι που συμβαίνει τις πιο πολλές φορές.

Πνίχτη μόνο σε ειδικές περιπτώσεις.
Αργότερα, μπορεί να λειτουργήσει σαν μέσο διόρθωσης σε λάθη συμπεριφοράς ή να μπει σε κάποια φάση εκπαίδευσης ώστε να βοηθήσει σε ειδικές περιπτώσεις όπως μικρά παιδιά με σκύλους μεγάλων φυλών με ζωηρό χαρακτήρα ή ηλικιωμένους ιδιοκτήτες ή ενήλικους σκύλους που ξεκινάνε σε μεγάλη ηλικία εκπαίδευση και έχουν μάθει να κυριαρχούν. Μπορεί να υπάρχει μόνιμα στη βόλτα του σκύλου, αλλά όλα αυτά μόνο αφού εξαντλήσουμε όλους τους άλλους τρόπους και ΠΑΝΤΑ με την καθοδήγηση ενός σοβαρού επαγγελματία εκπαιδευτή.

Ο πνίχτης δεν είναι λύση για να μην τραβάει.
Προσοχή στα Pet Shop και σε όσους εύκολα προτείνουν τον πνίχτη σαν λύση και φάρμακο «για να μην τραβάει ο σκύλος σας». Ο πνίχτης μπαίνει και μέσα σε λίγες μέρες ο σκύλος τον έχει συνηθίσει και βρισκόμαστε πάλι στα ίδια. 
Την περίπτωση των ιδιοκτητών που τους αρέσει να φοράνε πνίχτη στο σκύλο τους για αισθητικούς λόγους γιατί το έχω ακούσει και αυτό, δεν τη σχολιάζω.

Το αγκαθωτό μεταλλικό κολάρο
Οι λόγοι χρήσης του είναι περίπου οι ίδιοι που ισχύουν για το αλυσιδάκι σε πιο δύσκολες περιπτώσεις, όπως σε σκυλιά με έντονη επιθετική συμπεριφορά και μόνο με οδηγίες και προετοιμασία από έμπειρο επαγγελματία εκπαιδευτή.
Παρότι ο κίνδυνος τραυματισμού από λάθος τράβηγμα είναι μεγάλος πολλοί ιδιοκτήτες αφήνουν το κολάρο μόνιμα στο λαιμό του σκύλου, οπότε συνήθως δημιουργείται πληγή καθώς και κακώσεις. 
Σε όσα σκυλιά δεν είναι απαραίτητο αυτό το μέσο, πρόκειται για στυγνό βασανισμό που καταστρέφει την ψυχολογία του σκύλου και χαλάει τη σχέση του με τον ιδιοκτήτη του. Ο σκύλος βγάζει πολλές φοβίες και ανασφάλειες και ενίοτε δαγκώνει ακόμα και το αφεντικό του καθώς γίνεται αντιδραστικός στα επίπονα τραβήγματα.
Και αυτό το προτείνουν pet shop και ξερόλες φίλοι. Μάλιστα κάποιοι ανεύθυνοι εκπαιδευτές εκπαιδεύουν ΟΛΑ τα σκυλιά σε ΟΛΕΣ τις ηλικίες με το κολάρο αυτό. 
Και εδώ έχουμε ανόητους ιδιοκτήτες, οι οποίοι τα φοράνε για ομορφιά και πολλές φορές με τα αγκάθια προς τα έξω με την πρόφαση ότι αν τσακωθεί ο σκύλος τους με κάποιον άλλο να μην μπορεί ο άλλος να του δαγκώσει το λαιμό.

Το ηλεκτρικό κολάρο
Από τότε που τα ηλεκτρικά κολάρα φθήνυναν και άρχισαν να κυκλοφορούν ελεύθερα στο εμπόριο αποκτήσαμε πολλά περισσότερα προβληματικά σκυλιά. Όσοι το χρησιμοποιούν - στις περισσότερες περιπτώσεις - δεν ξέρουν γιατί και πώς. Για αυτούς η λογική είναι «Δεν ακούς; Θα σου τραβήξω ένα ηλεκτροσόκ και θα μάθεις εσύ!». 
Το κολάρο ΔΕΝ είναι μέσο τιμωρίας ή εκδίκησης του ιδιοκτήτη. Είναι μέσο εκπαίδευσης, προκειμένου να διορθώσεις κάτι που ήδη ξέρει ο σκύλος και είναι το τελευταίο χαρτί του εκπαιδευτή. 

Για να το χειριστεί κάποιος πρέπει να έχει:
- Άριστη γνώση της ψυχολογίας του σκύλου
- Εμπειρία στην εκπαίδευση
- Τη συναίνεση και τη συνεργασία του ιδιοκτήτη 
- Να έχει προετοιμάσει το σκύλο για αυτό 
- Να ξέρει να χειρίζεται το συγκεκριμένο εργαλείο 
- Να έχει εξαντλήσει όλες τις άλλες μεθόδους (παιχνίδι, χάδια, συνεχή επανάληψη, αμοιβή με τροφή)
- Να το χρησιμοποιήσει για λίγο και δραστικά. 
Εφαρμογή μπορεί να έχει σε προβληματικά σκυλιά, κοπανατζήδες ή σε σκυλιά που έχουν γίνει συχνά επικίνδυνα για τους γύρω τους.
Ένα σκυλί που εκπαιδεύεται μόνο με ηλεκτρικό κολάρο παρουσιάζει στην αρχή ένα υπάκουο σκυλί αλλά σαφώς πιεσμένο. Έχουμε ένα εικονικό και γρήγορο αποτέλεσμα, όμως με τον καιρό το ζώο βγάζει όλη αυτήν την ταλαιπωρία με φοβίες και νευρωτισμούς, που θα του μείνουν για όλη του τη ζωή. Εδώ ο τραυματισμός είναι ψυχικός και τις περισσότερες φορές μη ιάσιμος.

Για την αποφυγή φόλας;
Αποτελεί κακή επιλογή η χρήση του ηλεκτρικού κολάρου για αποφυγή φόλας σε νεαρά σκυλιά. Το κουτάβι μετά από μερικά ηλεκτροσόκ τρομάζει και για λίγες ημέρες δεν τρώει από κάτω. Σύντομα, λόγω ηλικίας και λαιμαργίας, το ξεχνάει και το μόνο που του μένει είναι ο φόβος αλλά συνεχίζει να τρώει από κάτω. Στις μικρές ηλικίες, οι σκύλοι δεν επιτρέπεται να βασανίζονται για κανένα λόγο με το ηλεκτρικό κολάρο αλλά και στις μεγάλες μόνο για πολύ ειδικό λόγο.

Αυτόματα ηλεκτρικά κολάρα
Αυτά προκαλούν το ηλεκτροσόκ από μόνα τους, με έναν αισθητήρα που έχουν, κάθε φορά που ο σκύλος γαβγίζει. Τα πουλάνε τα μαγαζιά κατά κόρον και πολλές φορές έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα με τα απανωτά ηλεκτροσόκ στα σκυλιά, με αποτέλεσμα αντί να γίνονται καλύτερα να γίνονται νευρωτικά. Και εδώ έχουμε σκυλιά που βγάζουν νευρωτισμούς - τα οποία σε ανύποπτο χρόνο μπορούν να γίνουν επιθετικά και επικίνδυνα ακόμη και προς τους ιδιοκτήτες τους.

Γιατί υπάρχουν τέτοια αξεσουάρ;
Τα κολάρα και οι πνίχτες χρησιμοποιούνται πολλά χρόνια σε χώρες του εξωτερικού με παράδοση στην εκπαίδευση και μελέτη της ψυχολογίας του σκύλου και η χρήση τους είναι θεμιτή, αρκεί να είναι για το καλό του σκύλου. 
Με τα μέσα αυτά πολλά σκυλιά έχουν γλυτώσει την ευθανασία ή την εγκατάλειψή τους σε μία ταράτσα ή σε κάποιο εργοστάσιο «λόγω επικίνδυνης συμπεριφοράς». Όμως είναι καλύτερα να φροντίζουμε το σκύλο μας πριν φθάσουμε σε προβληματική συμπεριφορά και χρειαστούμε αυτά τα μέσα. Επίσης, είναι σημαντικό να μην τα χρησιμοποιούμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μπορούμε ΚΑΙ με αυτά να φτάσουμε σε σκυλιά για ευθανασία ή εγκατάλειψη στην ταράτσα! Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις οι πνίχτες χρησιμοποιούνται είτε γιατί δεν υπάρχει γνώση και εμπειρία είτε γιατί αναζητείται το γρήγορο αποτέλεσμα και το εύκολο χρήμα.

Aπό τον  εκπαιδευτή Θοδωρή Τριάντη

Σκύλος-Παιδιά-Δαγκώματα.

Τα παιδιά είναι ποιο ευάλωτα στα δαγκώματα των σκύλων !

Μέχρι την ηλικία των 14 ετών, σχεδόν τα μισά από τα παιδιά έχουν ζήσει την εμπειρία του δαγκώματος από σκύλο.

Το μεγαλύτερο πλήθος των συμβάντων συμβαίνει σε παιδιά της ηλικίας κάτω των 9 ετών με αποτέλεσμα η βλάβη να είναι τόσο σωματική όσο και ψυχολογική. Κατανοώντας την συμπεριφορά των σκύλων και προετοιμάζοντας τον εαυτό μας για το τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση αντιπαράθεσης μαζί του, πολλά από τα συμβάντα αυτής της μορφής μπορούν να αποφευχθούν. Τα περισσότερα από τα σκυλιά είναι και ασφαλή και ευχάριστα στην συναλλαγή μαζί τους, όμως κάποια άλλα, και δεν είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε ποια, έχουν τους δικούς τους κανόνες όσο αφορά τα παιδιά. Το αν εμείς οι άνθρωποι θεωρούμε τους κανόνες αυτής την μειονότητας σωστούς (για τα ανθρώπινα δεδομένα) είναι το θέμα πουπαρεξηγούμε τόσο συχνά τις συμπεριφορές των σκυλιών. Οφείλουμε να κατανοήσουμε τα σκυλιά μας και να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν να σέβονται και να αναγνωρίζουν τις καταστάσεις που θα πρέπει να αποφεύγουν.

Το άρθρο αυτό δεν έχει καμία πρόθεση να κατηγορήσει τα παιδιά στην περίπτωση που δαγκωθούν από σκύλο. Σπάνια υπάρχει δικαιολογία για ένα σκύλο που δάγκωσε άνθρωπο, όμως γνωρίζοντας τους λόγους που ένα σκυλί μπορεί να φτάσει στην κατάσταση να δαγκώσει, και βλέποντας τα γεγονότα «μέσα από τα μάτια του σκύλου», σίγουρα θα βοηθήσει να αποφύγουμε τα επώδυνα περιστατικά.

Στη χώρα μας δεν υπάρχουν στατιστικά σχετικά με περιστατικά δαγκωμάτων σκύλων και αυτό διότι δεν υπάρχει στην κουλτούρα μας το σκεπτικό της αναφοράς και καταγραφής. Δανειζόμενοι λοιπόν στοιχεία από μια 3 ετή καταγραφή των πανεπιστημίων του Chicago και του Dallas σας παραθέτω συγκεντρωτικά τα συμπεράσματα.

Για παιδιά κάτω των 4 ετών

60% δαγκώθηκαν στο κεφάλι, σβέρκο και πρόσωπο

90% δαγκώθηκαν στο ίδιο τους το σπίτι

40% δαγκώθηκαν από τον σκύλο τους

60% των σκυλιών δεν είχαν ιστορικό δαγκώματος

Για παιδιά από 4 ετών μέχρι 16 ετών

18% δαγκώθηκαν στο κεφάλι, σβέρκο και πρόσωπο

38% δαγκώθηκαν στο ίδιο τους το σπίτι

18% δαγκώθηκαν από τον σκύλο τους

50% των σκυλιών δεν είχαν ιστορικό δαγκώματος

Περαιτέρω έρευνες έδειξαν ότι :

51% δαγκώθηκαν στο κρεβάτι τους και τα περισσότερα από το ίδιο τους το κατοικίδιο

Κανένα συμβάν δεν σχετίζετε με αδέσποτα ζώα.


Στα περισσότερα από τα περιστατικά ΔΕΝ υπήρχαν ενήλικες μάρτυρες!

Έτσι λοιπόν αναδύονται ορισμένα πολύ σημαντικά ερωτήματα: Γιατί επιτράπηκε η είσοδος του σκύλου στον χώρο ύπνου του παιδιού; Που ήταν οι γονείς ή έστω κάποιοι ενήλικες; Πολλά από τα εν’ δυνάμει αυτά περιστατικά μπορούν να αποφευχθούν προσφέροντας στα σκυλιά μας το σωστό περιβάλλον και την σωστή εκπαίδευση. Ωστόσο δεν είναι στόχος του άρθρου αυτού να δώσει οδηγίες για το πώς να εκπαιδεύσουμε τα σκυλιά μας να μην δαγκώνουν, αλλά να μάθει τα παιδιά πώς να προστατεύονται.

Πως Μπορούμε να καταλάβουμε πότε ένα σκυλί είναι ταραγμένο.

Τα σκυλιά είναι ζώα και τα ζώα δαγκώνουν. Έτσι λοιπόν το οποιοδήποτε σκυλί μπορεί να δαγκώσει, όμως τα περισσότερα δεν θα το κάνουν αν ενεργήσουμε με τον σωστό τρόπο όταν βρισκόμαστε κοντά τους. Τα σήματα που θα πρέπει να προσέξουμε σχετίζονται με την γλώσσα του σώματος του σκύλου. Ειδικότερα μια στάση όπου η ουρά είναι όρθια, η τρίχα της πλάτης όρθια και ο σκύλος παρουσιάζει τα δόντια του και γρυλίζει, σημαίνει ότι πρέπει να τεθούμε σε άμεση επιφυλακή. Αν το παιδί συνεχίσει την δραστηριότητα που ταράζει το σκυλί, τότε αυτό ενδέχεται να ταραχθεί περισσότερο και πιθανά να δαγκώσει. Αν τα αυτιά του σκύλου είναι γερμένα προς τα πίσω και η ουρά είναι ανάμεσα στα σκέλια τότε το σκυλί είναι τρομαγμένο και τότε ή θα προσπαθήσει να φύγει ή αν δεν έχει αυτή την επιλογή τότε μπορεί και να επιτεθεί. Σε κάθε περίπτωση ο σκύλος προσπαθεί να αυξήσει την απόσταση ανάμεσα στον ίδιο και σε αυτό που τον τρομάζει. Το ποια λύση θα επιλέξει εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως οι εμπειρίες του σκύλου, αν έχει λάβει και τι είδους εκπαίδευση, η γενετική του προδιάθεση, το ταμπεραμέντο του. Πάντως την πλησιάσετε ένα σκυλί που δείχνει φοβισμένο.

Ένα επιθετικό σκυλί έχει σε γενικές γραμμές :

τα αυτιά όρθια, το σώμα σφιχτό, την ουρά ψηλά και το τρίχωμα όρθιο. 


Ένα τρομαγμένο σκυλί έχει σε γενικές γραμμές:

τα αυτιά πίσω, το σώμα χαμηλωμένο, και την ουρά στα σκέλια.

Σημαντικά σημάδια είναι επίσης :

το γρύλισμα και γαύγισμα, το σήκωμα των χειλιών.


Τα σκυλιά που έχουν υιοθετήσει μια αμυντική ή επιθετική γλώσσα σώματος συνήθως έχουν αυτό που ονομάζουμε «περίμετρο ασφαλείας». Έτσι λοιπόν το παιδί είναι ασφαλές όσο βρίσκεται έξω από την νοητή αυτή περίμετρο που ο σκύλος προβάλει. Όμως η ακτίνα της ζώνης αυτής διαφοροποιείται μεταξύ των σκυλιών και μπορεί μάλιστα να αλλάξει και για τον ίδιο σκύλο ανάλογα με τις καταστάσεις του περιβάλλοντος. Η αμυντική στάση συνήθως υιοθετείτε από το ντροπαλό ή φοβικό σκύλο. Είναι διστακτικός, δειλός, φοβάται εύκολα, τείνει να αποφεύγει συγκεκριμένους ανθρώπους ή αντικείμενα. Τα ντροπαλά σκυλιά μπορεί να είναι ευγενικά, αγαπησιάρικα, υπάκουα όμως μπορεί να δαγκώσουν αν φοβηθούν. Το κίνητρο του σκύλου είναι να κυνηγήσει και να διώξει τον άνθρωπό. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν μπορούμε πάντα να πούμε με βεβαιότητα ποια άτομα ή καταστάσεις φοβίζουν το σκυλί μας. Το φοβικό σκυλί μπορεί να σας ξεγελάσει με το να μοιάζει «γενναίο». Το σκυλί γρυλίζει και σηκώνει την τρίχα στην ράχη σαν ένα γενναίο σκυλί όμως τα αυτιά μπορεί να είναι γερμένα προς τα πίσω το σώμα να είναι χαμηλωμένο και η ουρά στα σκέλια. Επίσης μπορεί η ουρά να κουνιέται όμως αυτό δεν σημαίνει πάντα ένα φιλικό σκυλί. Μπορεί να γαυγίσει και να σας «καρφώσει» με τα μάτια του, να φύγει για να ξαναγυρίσει ευθείς αμέσως και να επαναλάβει την στιχομυθία.Το σκυλί αυτό δεν θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με το πρόσωπο που το τρομάζει και «εύχεται» να το τρομάξει τόσο που να φύγει μακριά, όμως αν δεν σεβαστούμε το μήνυμα που μας στέλνει και περάσουμε τα όρια τότε μπορεί και να δαγκώσει.

Μια επιθετική στάση σώματος είναι όταν το σκυλί δείχνει εχθρικό και έτοιμο για μάχη, έχει αυτοπεπίθεση και δείχνει κυριαρχικό. Το σκυλί μπορεί να είναι αγαπητό και αφοσιωμένο στο άμεσο περιβάλλον του αν λάβει την πρέπουσα εκπαίδευση όμως το σκυλί αυτού του είδους δίνατε να δαγκώσει αν το προκαλέσουμε. Το μεγάλο ζήτημα είναι ότι τα σκυλιά και οι άνθρωποι διαφέρουν στο τι θεωρούν ως απειλή και ως εκ’ τούτου δεν μπορούμε πάντα να γνωρίζουμε τι θα εκλάβει ως απειλή ο σκύλος.

Πως μπορεί ένα παιδί να αποφύγει να το δαγκωθεί;

1. Ποτέ δεν αγγίζουμε ένα σκύλο που τρώει.

2. Δεν παρενοχλούμε τον σκύλο.

3. Αν ο σκύλος κυνηγήσει ποδηλάτη, τότε θα πρέπει αυτός να κατέβει αμέσως από το ποδήλατο και να το τοποθετήσει ανάμεσα στο ίδιο και τον σκύλο αλλά και ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ.

4. Αποφυγή στις αγέλες σκύλων. Αν ωστόσο βρεθείτε ανάμεσα σε σκυλιά ΜΗΝ τρέξετε και ΜΗΝ φωνάζετε.

5. ΜΗΝ ενοχλείτε έναν σκύλο που κοιμάται.

6. Αν συναντήστε έναν άγνωστο σκύλο ΠΟΤΕ μην τον χαϊδέψετε στο κεφάλι αλλά στο πλάι του προσώπου του, κάτω από το πιγούνι ή στο στήθος και πάντα από την πλευρά που βρίσκεστε εσείς. Καλύτερα μην το χαϊδέψετε καθόλου αν δεν είστε εξοικειωμένοι με τον τρόπο επικοινωνίας των σκύλων

7. Ρωτήστε τον ιδιοκτήτη του σκύλου αν είναι ασφαλές να χαϊδέψετε τον σκύλο. Αν ναι, τότε δώστε του τον χρόνο να σας μυρίσει.

8. ΜΗΝ χαϊδεύετε σκυλιά που βρίσκονται εντός αυτοκινήτου, καθώς είναι χώρος που ο σκύλος ενδέχεται να προστατεύει.

9. ΜΗΝ προσπαθήσετε να χωρίσετε σκυλιά που τσακώνονται.

10. Αν σας πλησιάσει άγνωστος σκύλος παραμείνετε ακίνητοι ως δέντρο.

Τα σκυλιά και τα παιδιά μπορούν να ζήσουν αρμονικά μαζί, αρκεί να εκπαιδευτούν και τα δύο προς τον στόχο αυτό μαθαίνοντας να σέβονται ο ένας τα όρια του άλλου.

Ποτέ μην αφήνετε παιδιά μόνα χωρίς την επίβλεψη κάποιου ενήλικα.

Πηγή: Αντώνης Στέφας (APDT, CBC UK, IAABC, ACABC) ,IT Dip, AV Dip

Εκπαίδευση με κλίκερ (clicker training).

Εκπαίδευση με κλίκερ (clicker training)

Τι είναι η εκπαίδευση με κλίκερ; Είναι η μέθοδος εκπαίδευσης που χρησιμοποιεί την *θετική ενίσχυση για να διδάξει στο σκύλο μια συμπεριφορά χωρίς την χρήση οποιασδήποτε μορφής βίας.

Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση δελφινιών, φαλαινών κλπ. όπου δεν θα μπορούσαν να εκπαιδευτούν με κάποια άλλη μέθοδο.

Το κλίκερ είναι ένα μικρό παιχνίδι που χρησιμοποιείται στα αρχικά στάδια εκμάθησης μιας καινούργιας συμπεριφοράς. 

Το όνομα του το πήρε από τον ήχο που βγάζει μόλις το πιέσουμε. Η χρήση του μας βοηθά να σημειώσουμε μια καλή συμπεριφορά που κάνει το σκυλί μας και να την επιβραβεύσουμε.

Θα μπορούσαμε να πούμε «μπράβο» αντί του «κλικ» αλλά θα χρειαζόμασταν πολύ περισσότερο χρόνο. Κάποιες φορές θα διαφέρει ο τόνος και η χροιά της φωνής ή η προφορά της λέξης. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να δίνουμε λάθος πληροφορία στο σκύλο και να επιβραδύνουμε την εκπαίδευση του.

Το κλίκερ παρέχει σαφή και ακριβή επικοινωνία μεταξύ ιδιοκτήτη & σκύλου. Με την *θετική ενίσχυση στην εκπαίδευση δεν αναγκάζεται πλέον ο σκύλος να υπακούσει…αλλά προθυμοποιείται να μάθει.

Αρχικά ως επιβράβευση χρησιμοποιούνται νόστιμες λιχουδιές γιατί είναι εύχρηστες. Συνήθως τις λατρεύουν όλα τα σκυλιά και κάνουν σχεδόν τα πάντα για να τις αποκτήσουν. Σταδιακά προσθέτουμε άλλου είδους επιβραβεύσεις όπως παιχνίδια, χάδια, κτλ.

Η εκπαίδευση με κλίκερ μπορεί να διδάξει στο σκύλο σας συμπεριφορές βασικής υπακοής όπως κάτσε, ξάπλα κλπ. καθώς και πιο προχωρημένες, όπως τεχνάσματα (tricks) ή αγωνίσματα (agility) .

Επίσης με την συγκεκριμένη μέθοδο μπορούν να διδαχτούν σκυλιά με προβλήματα όρασης ή ακοής.

*Θετική ενίσχυση εννοούμε κάτι που αρέσει στο σκύλο (π.χ. λιχουδιά) και θα επαναλάβει μια συμπεριφορά για να το αποκτήσει. Ονομάζεται και ανταμοιβή.

Πηγή : DogsHeaven.gr