Οι ράτσες των σκύλων : Κυνηγετικοί δίωξης ή λαγωνικά (Hound group).

Τα κυνηγόσκυλα αυτής της ομάδας χωρίζονται σε δύο υποομάδες στην πρώτη ανήκουν κυνηγόσκυλα ιχνηλασίας (ιχνηλάτες, trackers) που κυνηγούν χρησιμοποιώντας την πολύ ευαίσθητη όσφρησή τους, καταδιώκουν δηλαδή το θήραμα γαβγίζοντας και ακολουθώντας τα ίχνη που αφήνει αυτό στο έδαφος. Δεν είναι μεγαλόσωμα, δεν αναπτύσσουν μεγάλη ταχύτητα κατά το τρέξιμο και γίνονται εύκολα φίλοι με τον άνθρωπο.

Στη δεύτερη υποομάδα ανήκουν κυνηγόσκυλα που κυνηγούν χρησιμοποιώντας την πολύ καλή όραση και ταχύτητά τους, ενώ η οσφρητική ικανότητά τους είναι πολύ μικρή εντοπίζουν λοιπόν το θήραμα και αρχίζουν να το καταδιώκουν αναπτύσσοντας πολλές φορές μεγάλη ταχύτητα (μέχρι 80 km/ώρα). Γι' αυτή τη μεγάλη ικανότητά τους στο τρέξιμο χρησιμοποιούνται και στις κυνοδρομίες (δρόμωνες, δρομείς). 

Η αεροδυναμική κατασκευή του σώματος τους μειώνει την αντίσταση του αέρα και διευκολύνει την ανάπτυξη τέτοιων ταχυτήτων. Βέβαια, η ικανότητά τους αυτή αποτελεί μειονέκτημα στη ζωή της πόλης με τους τόσους κινδύνους στους δρόμους. Ακόμη, τα κυνηγόσκυλα αυτά δεν πρέπει να αφήνονται ελεύθερα σε κοινόχρηστους χώρους, γιατί λόγω της ικανότητάς τους να κυνηγούν χρησιμοποιώντας περισσότερο την όραση μπορεί να επιτεθούν σε μικρά κατοικίδια ζώα που θα τα περάσουν για θηράματα. Γίνονται εύκολα φίλοι με τον άνθρωπο.

Τα κυνηγόσκυλα που ανήκουν και στις δύο αυτές υποομάδες χρησιμοποιούνται κυρίως για το κυνήγι τριχωτών θηραμάτων.

Κυριότερες φυλές

α) Ιχνηλάτες

• Ελληνικός ιχνηλάτης ή Γκέκας (Greek Hound ή Ellinikos Ichnilatis)

Είναι ο μοναδικός ελληνικός σκύλος σήμερα που θεωρείται ότι ανήκει σε φυλή. Η προέλευσή του χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Είναι μεσαίου μεγέθους σκύλος (μέσο ύψος 47-55 εκ. τα αρσενικά και 45-53 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 17-20 Kg). Έχει κεφάλι μακρόστενο και αυτιά που είναι μεσαίου μεγέθους, έχουν στρογγυλεμένες άκρες, εκφύονται ψηλά και κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού. Ο θώρακάς του είναι ευρύς και βαθύς, η κοιλιά του είναι κοιλιά λαγωνικού και η ουρά του, μεσαίου μήκους, είναι ουρά - γιαταγάνι/Εχει τρίχωμα πολύ κοντό, πυκνό, ίσιο και μέτρια σκληρό, χρώματος μαύρου και πυρρόξανθου (όχι σε σαφώς διαγραμμένες περιοχές), με μια μικρή λευκή κηλίδα στο στήθος. Υπάρχει και ο ουλότριχος ελληνικός ιχνηλάτης.
Είναι θαυμάσιος ιχνηλάτης, όπως μαρτυρεί και το όνομά του, με μεγάλη οσφρητική ικανότητα και για όλα τα είδη του κυνηγιού.

• Ιχνηλάτης της Γιούρα (Jura Hound ή Jura Laufhund)

Ο σκύλος της φυλής αυτής έχει πατρίδα την Ελβετία και συγκεκριμένα την περιοχή των γαλλοελβετικών συνόρων (όρη Γιούρα), αλλά προέρχεται από κυνηγόσκυλα της περιοχής του Νείλου ποταμού, που μεταφέρθηκαν στην Ευρώπη από τους Φοίνικες.

Είναι μεσαίου μεγέθους σκύλος (μέσο ύψος 40 εκ. για το αρσενικό και μέσο σωματικό βάρος 18-20 Kg). Μοιάζει πολύ με το σκύλο του Αγ. Ουμβέρτου με τον οποίο, σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, έχει στενή σχέση.Έχει κεφάλι σχετικά ογκώδες και μεγάλα και φαρδιά αυτιά που εκφύονται χαμηλά. Η ουρά του είναι μέτρια σε μήκος και ίσια ή με ελαφιά καμπύλη. Το τρίχωμά του είναι πυκνό, κοντό, μέτρια σκληρό, χρώματος καστανού, κίτρινου ή κοκκινωπού, με ή χωρίς μαύρο στη χώρα της ράχης και του θώρακα. Ακόμη, μπορεί να είναι μαύρο, με καστανό σε ορισμένες περιοχές. Μια ή περισσότερες άσπρες κηλίδες στο στήθος είναι επιτρεπτές.

Έχει πολύ αναπτυγμένα τα κυνηγετικά χαρακτηριστικά του ιχνηλάτη.

• Ιταλικός ιχνηλάτης (Italian Hound ή Segugio Italiano)

Ο σκύλος της φυλής αυτής, όπως μαρτυρεί και η ονομασία της, έχει πατρίδα την Ιταλία, αλλά προέρχεται από διασταύρωση αιγυπτιακών κυνηγόσκυλων με ιταλικούς μολοσσούς.
Είναι μεγαλόσωμος σκύλος (μέσο ύψος 52-58 εκ. τα αρσενικά και 48-56 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 18-28 Kg), με μακρόστενο ρύγχος, μεγάλα και φαρδιά αυτιά που εκφύονται χαμηλά και ουρά - γιαταγάνι. Το τρίχωμά του μπορεί να είναι κοντό, μέτρια σκληρό, πυκνό και γυαλιστερό. Ο χρωματισμός του τριχώματος του μπορεί να είναι καστανός (σε όλες τις αποχρώσεις) ή μαύρος με καστανό. Υπάρχει και ο Ιταλικός ιχνηλάτης με σκληρό και αρκετά μακρύ τρίχωμα, το οποίο όμως δεν πρέπει να ξεπερνάει σε μήκος τα 15 cm.
Είναι ιχνηλάτης με σπάνια κυνηγετικά χαρακτηριστικά.

• Μπλάντχαουντ (Bloodhound)

Η φυλή αυτή περιλαμβάνει σκύλους που είναι από τους παλιότερους ιχνηλάτες. Προέρχεται από μαύρους σκύλους του Αγ. Ουμβέρτου, που ανήκει σε μια κυνηγετική φυλή την οποία δημιούργησαν μοναχοί σε μοναστήρι των Αρδενών (Βέλγιο) τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Στη Μ. Βρετανία πρέπει να εισήχθηκε γύρω στα 800 μ.Χ. Το όνομα Μπλάντχαουντ δεν έχει καμιά σχέση με την αρχική ερμηνεία που δόθηκε, ότι δηλαδή είναι ένας σκύλος που διψά για αίμα (blood στην αγγλική σημαίνει αίμα). Στην πραγματικότητα, με το όνομά του, έγινε προσπάθεια να τονιστεί το καθαρόαιμο υπόβαθρο της φυλής (pure blood = καθαρό αίμα), σε αντίθεση με άλλες φυλές που προήλθαν μετά από επανειλημμένες διασταυρώσεις. Γι' αυτήν την αιτία άλλωστε πολλοί συγγραφείς θεωρούν ότι οι φυλές Μπλάντχαουντ και Αγ. Ουμβέρτου είναι ίδιες.
Ο σκύλος Μπλάντχαουντ είναι μεγαλόσωμος και ο πιο βαρύσωμος από τους ιχνηλάτες (μέσο ύψος 67 εκ. τα αρσενικά και 60 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 40-48 Kg). Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι το κεφάλι του, που είναι μακρύ, μεγάλο σε σχέση με το σώμα του και καλυμμένο με δέρμα τόσο χαλαρό ώστε να κρέμεται στα μάγουλα και να σχηματίζει βαθειές ρυτίδες στην περιοχή γύρω από τα μάτια' λόγω των πτυχών αυτών τα μάτια φαίνονται βαθουλωμένα και το πρόσωπο αποκτά μια ιδιαίτερη έκφραση. Πτυχές σχηματίζονται και στο δέρμα του λαιμού (προγούλι). Τα αυτιά του είναι χαρακτηριστικά μεγάλα και φαρδιά και εκφύονται χαμηλά στο κεφάλι. Η ουρά του είναι αρκετά μακριά και το τρίχωμά του πολύ πυκνό, κοντό και σκληρό σε όλο το σώμα εκτός από το κεφάλι και τα αυτιά που είναι πιο απαλό. Το τρίχωμά του έχει συνήθως χρώμα μαύρο και κοκκινωπό ή καστανό (Black and Tan), σε όχι έντονα διαγραμμένες περιοχές.
Έχει μεγάλη οσφρητική ικανότητα, γι' αυτό και χρησιμοποιείται για όλα σχεδόν τα είδη των θηραμάτων. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την αστυνομία, για την ανεύρεση ανθρώπων θαμμένων στα χιόνια κτλ. Αναφέρεται ως ο ιχνηλάτης με την πιο ευαίσθητη όσφρηση. Αυτό οφείλεται στο μεγάλο αριθμό οσφρητικών κυττάρων που διαθέτει (220 εκατομμύρια έναντι 125 εκατομμυρίων του σκύλου Ντάσχουντ). Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ο άνθρωπος διαθέτει μόνο 5 εκατομμύρια οσφρητικά κύτταρα.

• Μπασσέ Χάουντ (Basset Hound)

Κατάγεται από τη Γαλλία, προέρχεται από τη Μπλάντχαουντ και αναγνωρίστηκε στη Μ. Βρετανία το 1883 και στις Η.Π.Α. το 1964.
Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι μικρόσωμος (μέσο ύψος 37-39 εκ. και μέσο σωματικό βάρος 18-23 Kg), με μακρόστενο σώμα και μυώδη σωματική διάπλαση. Το κεφάλι του έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με εκείνα του Μπλάντχαουντ. Έχει μακριά αυτιά που εκφύονται χαμηλά και μάτια με τα κάτω βλέφαρα τραβηγμένα προς τα κάτω έτσι ώστε να φαίνεται ο υπέρυθρος επιπεφυκότος. Τα άκρα του είναι κοντόχοντρα και γεροδεμένα' συνήθως τα πρόσθια είναι στραβά. Η ουρά του είναι αρκετά μακριά και το τρίχωμά του είναι κοντό, σκληρό και λείο. Δεν υπάρχουν περιορισμοί στο χρωματισμό του τριχώματος του, συνήθως όμως είναι μαύρος και καστανός.
Λόγω της μεγάλης οσφρητικής ικανότητάς του χρησιμοποιείται για το κυνήγι πολλών ειδών θηραμάτων, όπως αλεπούδων, ελαφιών, λαγών, φασιανών κ.ά. Είναι ιχνηλάτης ιδιαίτερα δημοφιλής στο κυνήγι "κατά αγέλη" (κοπαδιαστό) όπου συμμετέχουν πολλά Μπασσέ Χάουντ οι κυνηγοί ακολουθούν από πίσω με τα πόδια, γιατί οι σκύλοι αυτοί λόγω των κοντών και στραβών άκρων τους δεν μπορούν να τρέξουν πολύ (γι' αυτό άλλωστε και σε αυτόν τον τύπο κυνηγιού προτιμώνται αυτά που έχουν τα πιο ίσια άκρα). Το Μπασσέ Χάουντ, λόγω της αστείας εμφάνισής του χρησιμοποιείται ως σκύλος τσίρκου κτλ. (εδώ προτιμώνται εκείνα με τα πιο στραβά άκρα). Ακόμη, λόγω του πολύ ήρεμου και φιλικού χαρακτήρα του είναι σήμερα πολύ δημοφιλής ως σκύλος συντροφιάς.

• Βραχύτριχη Ντάσχουντ ή Μπασσέ Τέκελ (Short - Haired Dachshund ή Basset Teckel)

Παλιότερα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι πατρίδα της φυλής αυτής είναι η Αίγυπτος. Σήμερα επικρατεί η άποψη ότι κατάγεται από τη Γερμανία' το σίγουρο είναι ότι στη χώρα αυτή ο σκύλος Ντάσχουντ έλαβε τη σημερινή του μορφή.
Ο σκύλος της φυλής αυτής μπορεί να είναι κανονικός (μέσο Σ.Β. 9 Kg),μικρόσωμος (μέσο σωματικό βάρος 4 Kg) ή νανόσωμος (μέσο σωματικό βάρος 3,5 Kg). Το μέσο ύψος του αρσενικού κυμαίνεται από 12 ως 22 εκ. Έχει μυώδη σωματική διάπλαση, αναπτυγμένο (προτεταμένο) στήθος, μακρόστενο σώμα και άκρα αφύσικα κοντά. Η παραμόρφωση αυτή των άκρων αποδίδεται σε χονδροδυστροφιά αυτή οφείλεται σε μεταλλαγμένα γονίδια που έκαναν την εμφάνισή τους σε κάποια φάση της διαδικασίας δημιουργίας της φυλής και με την πάροδο του χρόνου το χαρακτηριστικό αυτό σταθεροποιήθηκε. Έχει ρύγχος στενό και αρκετά μακρύ και αυτιά μεσαίου μεγέθους και χωρίς πτυχές, που κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού και εκφύονται ψηλά και σε απόσταση μεταξύ τους. Η ουρά του είναι μέτρια σε μήκος και το τρίχωμά του κοντό, απαλό, λείο και με χρωματισμό είτε απλό (καστανός ή κίτρινος), είτε μεικτό δίχρωμο (μαύρος, σκούρος καστανός ή γκρίζος με ανοικτό καστανό), είτε σύνθετο ("τιγρέ", "αρλεκίνος").
Ο σκύλος Μπασσέ Τέκελ λόγω των πολύ κοντών άκρων και του μακρόστενου ρύγχους του, χρησιμοποιείται κυρίως για κυνήγι θηραμάτων μέσα στην υπόγεια φωλιά τους (ασβός κτλ.) Είναι πολύ έξυπνος, υπάκουος και αφοσιωμένος, γι’ αυτό και σήμερα είναι πολύ δημοφιλής ως σκύλος συντροφιάς.
Εκτός από τη Βραχύτριχη Ντάσχουντ υπάρχει και η Μακρότριχη και η Σκληρότριχη Ντάσχουντ για τις οποίες ισχύουν τα εξής:
Μακρότριχη Ντάσχουντ (Long - Haired Dachshund): Προέρχεται από διασταύρωση της Βραχύτριχης με Σπάνιελ. Διαφέρει από τη Βραχύτριχη μόνο στο τρίχωμα που είναι μακρύτερο, ίσιο ή ελαφρά κυματιστό (ιδιαίτερα στα αυτιά, την ουρά και την κάτω επιφάνεια του σώματος).
Σκληρότριχη Ντάσχουντ (Wire - Haired Dachshund): Προέρχεται από διασταύρωση της Βραχύτριχης με τη Σνάουζερ και την Ντάντυ ΝτίνμοντΤερριέ. Διαφέρει από τη Βραχύτριχη μόνο στο τρίχωμα που είναι σκληρό. Ακόμη, σε αυτήν, όλα τα χρώματα είναι επιτρεπτά, εκτός από τις λευκές κηλίδες.

• Μπιγκλ (Beagle)

Θεωρείται ότι είναι η πιο παραδοσιακή, αγγλική, κυνηγετική φυλή.
Ο σκύλος Μπιγκλ είναι μικρόσωμος (μέσο ύψος 35-40 εκ. τα αρσενικά και μέσο σωματικό βάρος 8,2-13,6 Kg). Έχει αυτιά μεγάλα, που κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού. Η ουρά του είναι μεσαίου μήκους. Το τρίχωμά του είναι μέτρια σκληρό, κοντό, λείο και μεικτού χρωματισμού (τρίχρωμο, δηλαδή μαύρο, καστανοκόκκινο ή πορτοκαλί και λευκό). Τα τρία χρώματα διαγράφονται ευκρινώς. Υπάρχει και ο σκύλος Μπιγκλ με πιο σκληρό τρίχωμα.
Χρησιμοποιείται κυρίως στο κυνήγι του λαγού και της αλεπούς, αλλά και ως σκύλος συντροφιάς (ιδιαίτερα ο νανόσωμος Μπιγκλ ή "τσέπης" με ύψος ακρωμίου το πολύ 25 εκ.).

• Αγγλική Φόξχαουντ (English Foxhound)

Δημιουργήθηκε από διασταυρώσεις κυρίως Γκρέυχαουντ, Μπουλντόγκ και Φοξ Τερριέ. Η πρώτη αγέλη Φόξχαουντ που αναφέρεται (1922) ανήκε στον Εδουάρδο Α1 της Αγγλίας.
Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι μεγαλόσωμος (μέσο ύψος 58-62 εκ. τα αρσενικά και μέσο σωματικό βάρος 32 Kg). Γενικά όμως, δεν υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί για το ύψος που πρέπει να έχει. Τα αυτιά του έχουν μεσαίο μέγεθος και κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού. Η ουρά του είναι μεσαίου μήκους. Το τρίχωμά του είναι πολύ κοντό, σκληρό και λείο είναι τρίχρωμο (μαύρο, καστανοκόκκινο ή πορτοκαλί και λευκό). Τα τρία χρώματα διαγράφονται ευκρινώς.
Είναι το κατεξοχήν κυνηγόσκυλο για το κυνήγι "κατά αγέλη" της αλεπούς. Το μαρτυρεί και το όνομά του (fox = αλεπού). Φημίζεται για την οσφρητική ικανότητά του και αντοχή, όπως αναφέρεται, είναι ικανό να καλπάζει μπροστά από τους έφιππους κυνηγούς σχεδόν ολόκληρη ημέρα.

• Μπασέντζι (Basenji)

Κατάγεται από την Αίγυπτο. Από ζωγραφιές και κτερίσματα που βρέθηκαν στους βασιλικούς τάφους, συνάγεται ότι είναι πολύ παλιά φυλή. Σκύλοι της φυλής αυτής έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν και χρησιμοποιούνταν κυρίως στο κυνήγι και για την εξόντωση των μεγάλων αρουραίων στις σιταποθήκες των Φαραώ. Οι πρώτοι Μπασέντζι που μεταφέρθηκαν από το Κογκό στη Μ. Βρετανία το 1895, πέθαναν από τη νόσο του Carre και μόνο το 1937 έγινε δυνατή η εισαγωγή και παραπέρα βελτίωση της φυλής στη Μ. Βρετανία.
Ο σκύλος Μπασέντζι είναι μεσαίου μεγέθους (μέσο ύψος 44 εκ. τα αρσενικά και μέσο σωματικό βάρος 9-11 Kg). Χαρακτηρίζεται από το υπερήφανο κράτημα του κεφαλιού του, τα όρθια, κάτω του μεσαίου μεγέθους αυτιά και τις έντονα διαγραμμένες πτυχές (ρυτίδες) στο δέρμα του μετώπου, κάτι που του δίνει μια χαρακτηριστική έκφραση. Έχει αμυγδαλωτά μάτια, λοξά τοποθετημένα και ελικοειδή ουρά που εκφύεται ψηλά. Το τρίχωμά του είναι κοντό, σκληρό, γυαλιστερό, χρώματος καστανοκόκκινου με λευκό.
Παλιότερα χρησίμευε ως οδηγός στην αφρικανική ζούγκλα, ως φύλακας από τα άγρια ζώα και ως λαγωνικό. Σήμερα χρησιμοποιείται ως σκύλος συντροφιάς, ιδιαίτερα από ανθρώπους που αγαπούν την ησυχία, δεδομένου ότι ο σκύλος αυτός έχει την ιδιορρυθμία να μη γαβγίζει αλλά να βγάζει ένα περίεργο ήχο σαν κλάμα.
Εκτός από τις φυλές δίωξης (ιχνηλάτες) που προαναφέρθηκαν και είναι οι πιο γνωστές, υπάρχουν και άλλες φυλές λιγότερο διαδομένες, όπως: 1) Ρίτζμπακ Ροδεσίας (χρησιμοποιείται κατά αγέλη σε "σαφάρι" λιονταριών και πούμα), 2) Έλκχαουντ (νορβηγικός ιχνηλάτης για ελάφια), 3) Χάριερ (πολύ διαδομένος στην Αμερική ιχνηλάτης για λαγούς) κ.ά.

β) Δρόμωνες ή δρομείς

Σύμφωνα με άλλη κατάταξη, οι σκύλοι αυτοί αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία ή ομάδα φυλών.

• Κυνηγόσκυλο Αφγανιστάν ή Αφγκάνχαουντ (Afganhound ή Tazi)

Τόπος καταγωγής της είναι η χερσόνησος του Σινά, παρόλο ότι το όνομά της μαρ-τυρεί το Αφγανιστάν ως τόπο καταγωγής της.
Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι πολύ μεγαλόσωμος (μέσο ύψος 70-75 εκ. τα αρσενικά και 65-70 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 27 Kg και πάνω), με ξεχωριστή, μεγαλοπρεπή εμφάνιση. Το κεφάλι και το ρύγχος του είναι στενά και μακριά. Έχει μάτια σχεδόν τριγωνικά, τοποθετημένα λοξά στο κεφάλι. Τα αυτιά του είναι μεγάλα, κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού και καλύπτονται με μακρύ, απαλό και ελαφρώς κατσαρό τρίχωμα. Έχει άκρα πολύ μακριά και ουρά που εκφύεται αρκετά χαμηλά και είναι μακριά και κοχλιωτή στην άκρη. Το τρίχωμα είναι αρκετά κυματιστό, μεταξένιο και μακρύ σε όλο το σώμα πλην του κεφαλιού. Όλα τα χρώματα επιτρέπονται.
Παλιότερα χρησιμοποιούνταν ως κυνηγόσκυλο ενώ σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως ως σκύλος συντροφιάς. Είναι πολύ δημοφιλής, παρόλο ότι είναι πολύ μεγαλόσωμος για το σπίτι το τρίχωμά του, όπως όλων των μακρότριχων, προϋποθέτει συχνή περιποίηση και το ίδιο χρειάζεται αρκετό ελέύθερο χρόνο για να μπορεί να τρέχει και να εξασκείται.

• Σαλούκι (Saluki)

Εισήχθηκε την εποχή των Σταυροφοριών στην Ευρώπη από την Περσία, αλλά κα-τάγεται από την Αραβία. Ο σκύλος Σαλούκι ήταν μετά το αραβικό άλογο ό,τι πιο πολύτιμο μπορούσε να αποκτήσει μια ασιατική οικογένεια, γι' αυτό και κοιμόταν μέσα στο σπίτι.
Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι μεγαλόσωμος (μέσο ύψος 66-74 εκ. τα αρσενικά και 62-65 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 13-30 Kg), με στενό και μακρύ κεφάλι και ρύγχος και μάτια αμυγδαλωτά και λοξά τοποθετημένα.Έχει αυτιά μακριά (όχι όμως τόσο όσο αυτά του Αφγκάνχαουντ), που κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού. Έχει κοιλιά λαγωνικού, στήθος στενό και βαθύ και άκρα μακριά και λεπτά. Η μακριά ουρά του είναι ουρά-γιαταγάνι και εκφύεται χαμηλά. Υπάρχει το μακρότριχο και το βραχύτριχο Σαλούκι. Το μακρότριχο έχει τρίχωμα πυκνό, απαλό, ίσιο και μακρύ, ιδιαίτερα στα αυτιά, τα άκρα και την ουρά. Ο σκύλος Σαλούκι μπορεί να υπάρχει σε πολλά χρώματα και συνδυασμούς (λευκό, κόκκινο, καστανό, γκρι, μαύρο, κρεμ κ.ά.). Σήμερα, χρησιμοποιείται κυρίως ως σκύλος συντροφιάς.

• Μπορζόι (Borzoi)

Το όνομα Borzoi προέρχεται από τις ρωσικές λέξεις Borzaja Sobaka που σημαίνουν "σκύλος γρήγορος σαν τον άνεμο". Η φυλή αναπτύχθηκε ανατολικά των Ουραλίων. Για εκατοντάδες χρόνια η ρωσική αυτοκρατορία χρησιμοποιούσε τα Μπορζόι για το κυνήγι κυρίως λύκων και λαγών.
Ο σκύλος Μπορζόι είναι πολύ μεγαλόσωμός (μέσο ύψος 75-80 εκ. τα αρσενικά και 70-75 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 27 και πάνω), με αριστοκρατική εμφάνιση. Έχει κεφάλι και ρύγχος στενό και μακρύ, κυρτό επιρρίνιο και μάτια μεγάλα, αμυγδαλωτά και λοξά τοποθετημένα. Τα αυτιά του είναι μικρά, εκφύονται ψηλά στο κεφάλι και προς τα πίσω και στέκονται όρθια όταν ο σκύλος βρίσκεται σε εγρήγορση. Τα άκρα είναι μακριά, λεπτά, με όχι πολύ μακρύ τρίχωμα/Εχει κοιλιά λαγωνικού, καμπουρωτή ράχη και στήθος βαθύ και στενό. Η ουρά του είναι πολύ μακριά και εκφύεται χαμηλά. Το τρίχωμά του είναι απαλό, αρκετά μακρύ, λίγο ή πολύ κυματιστό και με ποικίλους χρωματισμούς, συνήθως όχι σκούρους.
Παλιότερα, χρησιμοποιούνταν ως κυνηγόσκυλο ενώ σήμερα, χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο ως σκύλος συντροφιάς.

• Γκρέυχαουντ (Greyhound)

Ο τόπος καταγωγής της δεν είναι γνωστός. Οι πιο παλιές μαρτυρίες για την καταγωγή της προέρχονται από παραστάσεις αιγυπτιακών και ασσυριακών τάφων των 4.000 ως 3.000 χρόνων π.Χ. ο σκύλος που απεικονίζεται σε αυτές μοιάζει πάρα πολύ με το σημερινό Γκρέυχαουντ. Υπάρχουν πολλές εκδοχές για την προέλευση του ονόματος Greyhoun0. Άλλοι συγγραφείς θεωρούν ότι προέρχεται από την αγγλική λέξη Greek που σημαίνει έλληνας, ελληνικός και άλλοι από την αγγλοσαξωνική λέξη Grech ή Greg που σημαίνει σκύλος.
Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι πολύ μεγαλόσωμος (μέσο ύψος 71-76 εκ. τα αρσενικά και 68-71 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 27-32 Kg), με μυώδη σωματική διάπλαση. Έχει μακρόστενο κεφάλι και ρύγχος, τα αυτιά του εκφύονται ψηλά στο κεφάλι και στέκονται σχεδόν όρθια όταν ο σκύλος είναι σε εγρήγορση. Τα άκρα του είναι ψηλά, αλλά σε πολύ κοντινή απόσταση το ένα με το άλλο. Αυτό οφείλεται στο στενό και βαθύ θώρακα, στη ρουφηγμένη προς τα μέσα κοιλιά και στο πολύ κοντό τρίχωμα. Μπορεί να υπάρχει σε όλα τα χρώματα και τους συνδυασμούς.
Είναι το ταχύτερο κυνηγόσκυλο δίωξης. Μπορεί και αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα (μέχρι 80 Km/ώρα), γι' αυτό και χρησιμοποιείται στο κυνήγι του λαγού, αλλά και στις κυνοδρομίες (αγώνες δρόμου) όπου δρέπει δάφνες.

• Γουίππετ (Whippet)

Δημιουργήθηκε πριν εκατό περίπου χρόνια από μεταλλωρύχους της Β. Αγγλίας στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν ένα σκυλί που να είναι μικρογραφία του Γκρέυχαουντ, όχι τόσο δαπανηρό και ταυτόχρονα πρωταθλητής στις κυνοδρομίες. Δημιούργησαν λοιπόν το Γουίππετ διασταυρώνοντας τα μικρόσωμα Ιταλικά Γκρέυχαουντς με διάφορα Τερριέ (Μάντσεστερ και Μπέντλινγκτον κυρίως).
Ο σκύλος Γουίππετ είναι μεσαίου μεγέθους (μέσο ύψος 46 εκ. τα αρσενικά και 43 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 5-12 Kg). Παρά την ντελικάτη εμφάνισή του έχει φοβερή αντοχή. Τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του είναι παρόμοια με εκείνα του Γκρέυχαουντ, σε μικρογραφία.
Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως ως σκύλος συντροφιάς, αλλά και στις κυνοδρομίες, δεδομένου ότι είναι ένας άριστος δρομέας και αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα (55 Km/ώρα).

Εκτός από τις φυλές δίωξης (δρόμωνες) που προαναφέρθηκαν και είναι οι πιο γνωστές, υπάρχουν και άλλες φυλές λιγότερο διαδομένες, όπως:

1) Νφχαουντ (κυνηγόσκυλο κατάλληλο για ζαρκάδια και ελάφια)

2) Σλούγκι (το αραβικό Λεβριέ)

3) Φαραώχαουντ (πιθανώς αιγυπτιακής προέλευσης) κ.ά.

Πηγή : viozois.gr

Οι ράτσες των σκύλων : Κυνηγετικοί δείκτες ή "φέρμας" (Gun group).

Τα κυνηγόσκυλα αυτής της ομάδας έχουν πολύ δυνατή όσφρηση και σε αυτήν οφεί­λουν την ικανότητας τους να "φερμάρουν", δηλαδή να ανακαλύπτουν το θήραμα και μέ­νοντας ακίνητα να περιμένουν να έλθει ο κυ­νηγός για να του δείξουν την ακριβή θέση. Χρησιμοποιούνται κυρίως για το κυνήγι φτε­ρωτών θηραμάτων (πουλόσκυλα).

Τα κυνηγόσκυλα "φέρμας" είναι σκλη­ροτράχηλα· χρειάζεται να πέφτουν στο νερό, που συνήθως είναι κρύο λόγω της εποχής του κυνηγιού, και να περνούν μέσα από θάμνους με αγκάθια, όπως η αγριοτριανταφυλλιά που είναι το χειρότερο "πυκνό" (έτσι αναφέρεται η πυκνή θαμνώδης βλάστηση στη γλώσσα των κυνηγών). Είναι υπάκουα, έξυπνα, θαρ­ραλέα, κάνουν εύκολα παρέα με άλλους σκύ­λους και μπορούν να γίνουν εξαιρετικοί σύ­ντροφοι, ιδανικοί για παιδιά γιατί έχουν "μα­λακό στόμα", δηλαδή δεν καταστρέφουν ό,τι δαγκώνουν. Δεν έχουν αναπτυγμένο το έν­στικτό της προστασίας, δηλαδή δε γίνονται καλοί φύλακες (άλλωστε δε γαβγίζουν πολύ).

Πολλά κυνηγόσκυλα "φέρμας" έχουν αναπτυγμένο το ένστικτο της θηραματοφορίας ("απορτάρισμα" στη γλώσσα του κυνηγού), που είναι η ικανότητα του κυνηγετικού σκύ­λου να ψάχνει να βρει το σκοτωμένο ή τραυματισμένο θήραμα και να το φέρνει πί­σω στον κυνηγό. Για το ζωντανό θήραμα δεν ενδιαφέρεται ή ενδιαφέρεται πολύ λίγο. Έχει αποδειχθεί ότι δεν πρέπει να εκπαιδεύεται με τη βία για να γίνει θηραματοφόρο ένα κυνη­γόσκυλο "φέρμας", όταν αυτό δεν παρου­σιάζει τη φυσική κλίση για θηραματοφορία, διότι στην αντίθετη περίπτωση κινδυνεύουν να υποβαθμιστούν οι άλλες αρετές του και ιδιαίτερα εκείνη της "φέρμας".

Σύμφωνα με την ταξινόμηση των φυλών που ακολουθήθηκε, στις φυλές κυνηγόσκυ­λων "φέρμας" κατατάσσονται και περιγρά­φονται επίσης, εκείνες που περιλαμβάνουν:

• Κυνηγόσκυλα τα οποία είναι κατά κύριο λό­γο θηραματοφόρα, ενώ η ικανότητα τους να "φερμάρουν" είναι ασήμαντη· χρησιμοποι­ούνται κυρίως για το κυνήγι φτερωτών θηρα­μάτων.
• Κυνηγόσκυλα ερευνητές ("ξε­φωλιαστές"), που έχουν το βασικό χαρακτη­ριστικό να ερευνούν μεθοδικά το έδαφος και να ξεσηκώνουν το φτερωτό ή να διώχνουν το τριχωτό θήραμα, μόλις το αντιληφθούν πρέ­πει να διευκρινιστεί ότι το διώχνουν χωρίς να το καταδιώκουν, όπως συμβαίνει με τα κυ­νηγόσκυλα δίωξης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, η κατάταξη των φυλών σε κυνηγόσκυλα "φέρμας", θηρα­ματοφορίας, έρευνας κτλ. είναι κάπως θεω­ρητική- διότι όπως οι άνθρωποι διαφέρουν με­ταξύ τους και σπάνια να βρεθούν όμοιοι χαρακτήρες, έτσι και οι σκύλοι, μπορεί να ανήκουν στην ίδια φυλή, αλλά να παρου­σιάζουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Επί­σης, η κατάταξη των κυνηγόσκυλων ανάλο­γα με τη χρησιμοποίηση τους για το κυνήγι φτερωτού ή τριχωτού θηράματος, μπορεί να περιέχει ορισμένα σφάλματα. Κι αυτό γιατί ένα κυνηγόσκυλο "φέρμας" για παράδειγ­μα, μπορεί να χρησιμοποιείται από τους κυ νηγούς για το κυνήγι φτερωτών κυρίως θη­ραμάτων, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα "φερμάρει" και ένα τριχωτό θήραμα που θα βρεθεί στην "ακτίνα δράσης" του.

Κυριότερες φυλές

• Αγγλικός δείκτης ή Πόιντερ (Pointer)

Πιθανή πατρίδα της θεωρείται η Ισπα­νία, χωρίς αυτό να είναι τελείως εξακριβωμένο. Πάντως, η ονομασία Πόιντερ προέρχεται από την ισπανική λέξη πούντας που σημαίνει "δείχνω". Όπως έχει αποδειχθεί, η σημερι­νή αγγλική φυλή Πόιντερ προέρχεται από τη βαρύσωμη ισπανική και την πιο ελαφρύσωμη γαλλική. Βέβαια, και άλλες φυλές σκύλων συμμετείχαν στη δημιουργία της φυλής Πόι­ντερ, όπως για παράδειγμα η Φόξχάουντ, στην οποία οφείλεται η μεγάλη ταχύτητα και αντο­χή, καθώς και ο θαυμάσιος καλπασμός των σκύλων Πόιντερ.

Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι, μεγα­λόσωμος, με σώμα που σε πλάγια όψη μπορεί να εγγραφή σε τετράγωνο. Η εξωτερική του εμφάνιση γενικά μαρτυρεί δύναμη, αντοχή και ταχύτητα. Τα αυτιά του είναι μεσαίου μήκους, εκλύονται ψηλά και κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού. Η ουρά του είναι μακριά, χοντρή στη βάση και πιο λεπτή στην άκρη, και βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τη σπονδυλική στήλη όταν ο σκύλος βρίσκεται σε "φέρμα". Το τρίχωμα του είναι κοντό, σκληρό, γυαλιστερό και έχει χρώμα λευκό με μαύρες, κίτρινες ή καστανοκόκκινες βούλες, σε συνδυασμό ή όχι με κηλίδες. Ακόμη, υπάρχουν Πόιντερς με μαύρο, κίτρινο ή καστανοκόκκινο χρωματι­σμό.

Ο σκύλος Πόιντερ θεωρείται το καλύ­τερο κυνηγόσκυλο "φέρμας" και γι' αυτό άλ­λωστε συνετέλεσε στη δημιουργία πολλών άλλων κυνηγετικών φυλών, όπως Βίζλα, Κούρτσχαρ, Σπάνιελ της Βρετάνης κ.ά. Τα πολύ αναπτυγμένα κυνηγετικά του χαρακτηριστι­κά έχουν ως αποτέλεσμα, όταν δεν είναι εκπαιδευμένος (ντρεσσαρισμένος) να ενεργεί ακολουθώντας μόνο το ένστικτο του. Έτσι, λόγω υπερβολικού ζήλου, δείχνει ανυπακοή στον κυνηγό, συχνά απομακρύνεται πολύ από κοντά του ασυγκράτητος και κατά το ομαδι­κό κυνήγι ανταγωνίζεται τα άλλα κυνηγόσκυλα με αποτέλεσμα να αποσπάται η προσοχή του. Ακόμη, ο σκύλος Πόιντερ δεν αγαπά το νε­ρό και αποφεύγει το "πυκνό".

• Αγγλικό Σέτερ (English Setter)

Όπως μαρτυρεί και η ονομασία της έχει αγγλική καταγωγή. Δημιουργήθηκε πιθανώς από διαδοχικές διασταυρώσεις ατόμων του Ισπανικού δείκτη με εκείνα διάφορων φυλών Σπάνιελς. Πράγματι, αν από ένα σκύλο της αγγλικής φυλής Σέτερ αφαιρεθεί το μακρύ τρίχωμα ο σκύλος αυτός θα μοιάζει πάρα πο­λύ με Πόιντερ. Από την άλλη μεριά, το έντο­να αναπτυγμένο ένστικτο της θηραματοφορίας, καθώς και η αγάπη του για το νερό οδη­γούν στη συμμετοχή σκύλων Σπάνιελς για τη δημιουργία αυτής της φυλής. Ο Edward Laverack ήταν ο άνθρωπος που σταθερο­ποίησε τα χαρακτηριστικά της φυλής, η οποία για πάρα πολλά χρόνια είχε το όνομα του (Laverack Setter). Αργότερα τη σκυτάλη πήρε ο Purcell - Liewellin με τους περίφημους σκύλους Σέττερς που πήραν επίσης το όνο­μα του.

Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι μεγα­λόσωμος. Έχει μεσαίου μήκους αυτιά, που εκφύονται χαμηλά στο κεφάλι, κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού και είναι καλυμμένα με αρκετά μακρύ και λεπτό τρίχωμα. Το ρύγχος του είναι αρκετά μακρύ (το μήκος του πρέπει να είναι ίσο με το μισό του μήκους του κεφαλιού) και σχηματίζει, σε πλάγια όψη, περίπου ορθογώνιο. Έχει ουρά -γιαταγάνι, αρκετά μακριά και η κατεύθυνση και το μήκος του τριχώματος της δίνει σε αυτήν ένα χαρακτηριστικό κωνοειδές σχήμα. Το τρίχωμα του είναι αρκετά μακρύ, πλούσιο, απαλό και γυαλιστερό, με χρωματισμό λευκό με μαύρες, κίτρινες ή κόκκινες βούλες ή και κηλίδες. Επίσης, μπορεί να είναι τρίχρωμο (μαύρο, κόκκινο και καστανό) ή ολόλευκο.

Έχει σπάνια κυνηγετικά χαρακτηριστι­κά. Είναι έξυπνο, δε φοβάται το νερό, αντέ­χει στις χαμηλές θερμοκρασίες και έχει την ικανότητα να "φερμάρει" κάνοντας κύκλο. Με αυτόν τον τρόπο βάζει το θήραμα ανάμε­σα σε αυτόν και τον κυνηγό και το αναγκάζει έτσι να πετάξει κατακόρυφα προς τα πάνω. Το μόνο μειονέκτημα του είναι ότι το μακρύ του τρίχωμα μπερδεύεται συχνά με χόρτα στη διάρκεια του κυνηγιού και έτσι χρειάζεται συ­χνό βούρτσισμα, όπως άλλωστε όλοι οι μακρότριχοι σκύλοι.

• Γκόλντεν Ρετρίβερ (Golden Retriever)

Κατάγεται από τη Ρωσία. Αρχικά, ο σκύλος της φυλής αυτής ήταν βαρύσωμος, μετά όμως από την εισαγωγή του στη Μ. Βρετανία γύρω στα 1900, διασταυρώθηκε κυρίως με Μπλάντχαουντ, με αποτέλεσμα να μειωθεί αισθητά το μέγεθος του και να βελτιωθεί η οσφρητική του ικανότητα.

Τα εξωτερικά μορφολογικά χαρακτηριστικά του σκύλου της φυλής αυτής είναι παρόμοια με εκείνα του Λάμπραντορ. Διαφέρει κατά την ουρά που είναι πιο μακριά και το τρίχωμά του που είναι πιο απαλό, ίσιο ή κυματιστό και χρώματος από χρυσαφί (όπως μαρτυρεί και το όνομα του) ως ανοικτό κρεμ. Δεν επιτρέπεται καμιά κηλίδα άλλου χρώματος.

Είναι κατά κύριο λόγο θηραματοφόρο, όπως και ο σκύλος Λάμπραντορ, με τη διαφορά ότι είναι λιγότερο ταχύ και δεν αρέσει το κρύο νερό, λόγο του λεπτού τριχώματος του που δεν του παρέχει προστασία.

• Τσέζαπικ Μπει Ρετρίβερ (Chesapeake Bay Retriever)

Η καταγωγή της είναι άγνωστη. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η δημιουργία της οφείλεται σε ένα ζευγάρι σκύλων φυλής Νιουφάουντλαντ ή Νέας Γης, που δώρισε ένας Βρετανός πλοίαρχος στον Αμερικάνο συνάδελφο του, στις ακτές του Maryland της Αμερικής. Οι ακτές αυτές θεωρούνται ότι είναι ο παράδεισος των κυνηγών πάπιας.

Τα εξωτερικά μορφολογικά χαρακτηριστικά του σκύλου της φυλής αυτής είναι παρόμοια με εκείνα των δύο άλλων Ρετρίβερς. Διαφέρει κατά το τρίχωμα του που είναι πολύ πυκνό, κοντό, κυματιστό και με χρωματισμό συνήθως καστανοκόκκινο. Επιπλέον, είναι λιπαρό καθώς το λίπος του εξασφαλίζει τέλεια μόνωση (με ένα τίναγμα του σώματος του μένει στεγνό), αλλά το κάνει να αναδίδει μια δυσάρεστη οσμή.

Είναι κατά κύριο λόγο θηραματοφόρο και ονομαστό για την αντοχή του σε βαθμό που οι κάτοχοι του να θεωρούν ότι οι αγώνες στους οποίους συμμετέχει δεν είναι τόσο δύσκολοι και σκληροί. Έτσι, δε διστάζει να κυνηγήσει θηράματα κάτω από συνθήκες πολύ αντίξοες, όπως μέσα σε παγωμένα νερά ποταμού και αντίθετα με το ρεύμα του. Ένα άλλο μεγάλο προσόν είναι η εκπληκτική μνήμη του. Μπορεί και αποτυπώνει στη μνήμη του μέχρι έξι διαφορετικές τοποθεσίες που είδε να πέφτουν σκοτωμένα πουλιά. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις ανεύρεσης και μεταφοράς μέχρι και 200 πουλιών και περιπτώσεις μεταφοράς μίας πάπιας μετά από κολύμπι ενάμιση χιλιόμετρο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως σκύλος συντροφιάς, αλλά έχει το μειονέκτημα του ευερέθιστου χαρακτήρα.

• Σπάνιελ της Βρετάνης ή Επανιέλ Μπρετόν (Britany Spaniel ή Epagneul Breton)

Η ονομασία της μαρτυρεί καταγωγή γαλλική. Στην πραγματικότητα, όπως οι περισσότερες φυλές κυνηγετικών δεικτών, προέρχεται από την Ισπανία του Μεσαίωνα. Εκεί, σκύλοι Σπάνιελ της Βρετάνης χρησίμευαν να "φερμάρουν" πουλιά τα οποία, από έλλειψη κυνηγετικών όπλων, συλλαμβάνονταν με ειδικά εκπαιδευμένους αετούς ή γεράκια. Στη Γαλλία εισήχθηκαν 1.000 χρόνια μετά, δηλαδή το 15ο μ.Χ. αιώνα. Ο σημερινός σκύλος Σπάνιελ της Βρετάνης θεωρείται δημιούργημα του Γάλλου Αρτούρ που χρησιμοποίησε για το σκοπό αυτό ισπανικούς και γαλλικούς δείκτες.

Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι ο πιο μικρόσωμος δείκτης (μέσο ύψος 44-51 εκ. και μέσο βάρος 15-18 Kg), αλλά ταυτόχρονα και ακούραστος. Τα αυτιά του είναι μεσαίου μεγέθους και εκφύονται ψηλά στο κεφάλι. Η μικρή ουρά είναι χαρακτηριστική της φυλής. Σε περίπτωση που γεννηθούν κουταβάκια με μακριά ουρά, αυτή κόβεται, όχι όμως πάρα πολύ. Το τρίχωμα του είναι αρκετά μακρύ και ίσιο (επιτρέπονται οι κυματισμοί όχι όμως οι βόστρυχοι). Ο χρωματισμός του είναι λευκός με καστανές ή πορτοκαλιές κηλίδες.

Το Σπάνιελ της Βρετάνης είναι το κυνηγόσκυλο "για όλες τις δουλειές", δηλαδή για όλα τα είδη κυνηγιού, αντίθετα με την ονομασία του Επανιέλ (στη γαλλική) ή Σπάνιελ (στην αγγλική) που αναφέρεται σε σκύλους οι οποίοι ξεσηκώνουν το θήραμα χωρίς να το "φερμάρουν". Αυτό, μπορεί και να "φερμάρει", όχι όμως σαν ένα Πόιντερ.

• Αγγλική Κόκερ Σπάνιελ (Cocker Spaniel)

Πατρίδα της, όπως και όλων των άλλων φυλών Σπάνιελς, είναι η Ισπανία. Πάντως, όπως μαρτυρεί και η ονομασία της φυλής, ο σημερινός σκύλος Κόκερ Σπάνιελ είναι δημιούργημα των Βρετανών.

Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι μεσαίου μεγέθους (ύψος 38-41 εκ. τα αρσενικά και 37-40 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 13-15 Kg). Έχει μεγάλα αυτιά, που εκφύονται χαμηλά στο κεφάλι (στο ύψος των ματιών), κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού και είναι καλυμμένα με μακρύ, απαλό και κυματιστό ή κατσαρό τρίχωμα. Το ρύγχος του είναι αρκετά μακρύ και σχηματίζει σε πλάγια όψη, περίπου ορθογώνιο. Η ουρά του εκφύεται χαμηλά και πρέπει να κόβεται, όχι όμως πολύ κοντή. Το τρίχωμά του είναι μακρύ, πολύ απαλό και ίσιο, με χρωματισμό απλό, δηλαδή μαύρο, καστανό, κόκκινο, καστανοκόκκινο ή μεικτό (τρίχρωμο). Στον απλό χρωματισμό δεν επιτρέπονται κηλίδες άλλου χρώματος εκτός από μια μικρή λευκή στο στήθος.

Ο σκύλος Κόκερ Σπάνιελ είναι σήμερα πολύ δημοφιλής και περιζήτητος σε όλον τον κόσμο, κυρίως όμως ως σκύλος συντροφιάς.

• Αμερικάνικη Κόκερ Σπάνιελ (American Cocker Spaniel)

Δημιουργήθηκε στην Αμερική από την Αγγλική φυλή Κόκερ Σπάνιελ, με συνεχή επιλογή και χωρίς καθόλου διασταύρωση με άλλη φυλή. Η εισαγωγή του Αγγλικού Κόκερ Σπάνιελ στην Αμερική έγινε το 1880 και η καταχώρηση του Αμερικάνικου ως φυλή έγινε το 1940, δηλαδή μετά εξήντα χρόνια.

Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι πιο μικρόσωμος από τον Αγγλικό (ύψος 37-39 εκ τα αρσενικά και 35-37 εκ. θυλικά και μέσο σωματικό βάρος 11-13 Kg). Έχει παρόμοια με του Αγγλικού αυτιά, αλλά καλυμμένα με πλουσιότερο τρίχωμα. Το ρύγχος του είναι βραχύτερο από εκείνο του Αγγλικού. Η ουρά του εκφύεται υψηλότερα από εκείνη του Αγγλικού και πρέπει επίσης να κόβεται, όχι όμως πολύ κοντή. Το τρίχωμα του είναι αρκετά μακρύ, πολύ απαλό (μεταξένιο), ελαφρά κυματιστό και έχει τους ίδιους χρωματισμούς με του Αγγλικού.

Είναι σκύλος με ήρεμο και χαρούμενο χαρακτήρα και πολύ δημοφιλής σήμερα, ιδίως ως σκύλος συντροφιάς.

• Αγγλική Σπρίγγερ Σπάνιελ (English Springer Spaniel)

Είναι πρόγονος όλων των άλλων φυλών Σπάνιελς αναγνωρίστηκε όμως ως φυλή το 1902 στη Μ. Βρετανία και το 1932 στην Αμερική. Ο σκύλος της Αγγλικής Σπρίγγερ Σπάνιελ είναι μεσαίου μεγέθους (μέσο ύψος 50 εκ και μέσο σωματικό βάρος 22-24 Kg). Έχει παρόμοια αυτιά, ουρά και τρίχωμα με εκείνα του Αγγλικού Κόκερ Σπάνιελ.

Η κυνηγετική ικανότητα αυτού του Σπάνιελ έχει διασωθεί μέχρι σήμερα. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Αμερική ως κυνηγόσκυλο για φασιανούς, δηλαδή για πουλιά που όταν διώκονται, αυτά προτιμούν να τρέχουν μπροστά στον κυνηγό και να μη σηκώνονται. Ένα κυνηγόσκυλο Πόιντερ θα διέκοπτε ("έσπαζε" στη γλώσσα των κυνηγών) κάθε τόσο τη "φέρμα" του, ενώ αυτό το Σπάνιελ τρέχει συνεχώς πίσω από τους φασιανούς, πιέζοντας τους να σηκωθούν.

Το Αγγλικό Σπρίγγερ Σπάνιελ δεν πρέπει να συγχέεται με το Σπρίγγερ Σπάνιελ Ουαλλίας ή Κόκερ Ουαλλίας, που είναι κοντότερο και με μακρύτερο σώμα και ρύγχος από ό,τι το Αγγλικό το τρίχωμα του έχει χρώμα λευκό με κόκκινες κηλίδες.

Τέλος, από τα πολλά Σπάνιελς που υπάρ-χουν αξίζει να αναφερθεί μια ακόμη φυλή, η ΣάσσεξΣπάνιελ (Sussex Spaniel). Ο μικρόσωμος αυτός κυνηγετικός σκύλος έχει δύο ιδιαιτερότητες σε σχέση με τα άλλα Σπάνιελς: 1) Το χρυσαφί χρώμα του και 2) το συχνό γάβγισμα του κατά τη διάρκεια του κυνηγιού αυτό πιθανώς να οφείλεται στο γεγονός ότι στον τόπο καταγωγής του (Σάσσεξ Αγγλίας) υπήρχε πολύ "πυκνό", με αποτέλεσμα το γάβγισμα να βοηθά τον κυνηγό στον εντοπισμό του σκύλου.

• Γερμανικός βραχύτριχος δείκτης ή Κούρτσχαρ (German Short - Haired Pointer ή Kurzhaar)

Η σχετικά νέα αυτή φυλή κατάγεται από τπ Γερμανία και για τη δημιουργία της χρησιμοποιήθηκαν σκύλοι Αγγλικού και Ισπανικού δείκτη, Μπλάντχαουντ (σε αυτούς οφείλεται η αναπτυγμένη κυνηγετική ικανότητα), Φόξχαουντ (σε αυτούς οφείλεται η μεγάλη αντοχή) και Πουντλ (σε αυτούς οφείλεται η μεγάλη εξυπνάδα). Μπορεί να φαίνεται περίεργη η ανάμειξη τόσο πολλών φυλών, στη Γερμανία όμως κυνηγούν σε κυνηγετικά "πάρκα", όπου υπάρχουν πολλών ειδών θηράματα (φτερωτά και τριχωτά) και έτσι είναι δυνατό το κυνήγι του αγριόχοιρου, του λαγού ή του φασιανού, στον ίδιο χώρο. Η ανάγκη ενός κυνηγόσκυλου που να μπορεί ταυτόχρονα να "φερμάρει", να βρίσκει και μεταφέρει το θήραμα ακόμη και μέσα στο νερό, να ιχνηλατεί διάφορα είδη θηραμάτων και να εκπαιδεύεται εύκολα, οδήγησε στη δημιουργία αυτής της φυλής.

Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι μεγαλόσωμος (ύψος 58-63 εκ. τα αρσενικά και 53-58 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 25-32 Kg). Έχει μεσαίου μεγέθους αυτιά, που κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού και έχουν στρογγυλεμένες άκρες και ρύγχος όχι πολύ μακρύ, σχεδόν τετράγωνο σε πλάγια όψη. Η ουρά του πρέπει να κόβεται, όχι όμως πάρα πολύ (περίπου στο 1/3 του όλου μήκους της). Το κοντό και μέτρια σκληρό τρίχωμα, του παρέχει προστασία στο "πυκνό" και το νερό. Ο χρωματισμός του τριχώματος του είναι λευκός με πιτσιλιές και μεγάλες κηλίδες καστανού χρώματος ή όλος καστανός.

Χρησιμοποιείται ως κυνηγόσκυλο, ιδιαίτερα στη Γερμανία, όπου είναι πολύ δημοφιλές, για την εξίσου καλή "φέρμα" και θηραματοφορία του.

• Γερμανικός σκληρότριχος δείκτης ή Ντράτχαρ (German Wire - Haired Pointer ή Drahthaar)

Πατρίδα της είναι η Γερμανία και προ-έρχεται από διασταύρωση σκύλων Γερμανικού και Αγγλικού δείκτη, σκληρότριχου Γκριφφόν, Μπλάντχαουντ και Ερντέιλ Τερριέ. Η συμμετοχή σκύλων με τόσο διαφορετικό τρίχωμα έχει ως αποτέλεσμα τη γέννηση στην ίδια τοκετοομάδα ορισμένων κουταβιών, τα οποία δεν έχουν το τρίχωμα που καθορίζεται από το σταθερό τύπο της φυλής.

Ο σκύλος Ντράτχαρ είναι μεγαλόσωμος (ύψος 60-67 εκ. τα αρσενικά και 56-62 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 27-32 Kg).Έχει μεσαίου μεγέθους αυτιά, που κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού και ρύγχος μακρύ, σχεδόν τετράγωνο σε πλάγια όψη. Η ουρά του πρέπει να κόβεται, όχι όμως πάρα πολύ. Το τρίχωμα του είναι πολύ σκληρό, "συρμάτινο" (draht = σύρμα στη γερμανική), πυκνό, μακρύτερο από εκείνο του Κούρτσχαρ, ελαφρό, ανορθωμένο (όχι σε επαφή με το σώμα) και κυματιστό. Είναι ιδιαίτερα μακρύ και σκληρό πάνω από τα μάτια (δασύτριχα φρύδια) και γύρω από το ρύγχος (γένια και μουστάκια). Ο χρωματισμός του είναι γκρίζος με καστανές πιτσιλιές, όχι σαφώς διαγραμμένες, ή όλος καστανός (στις διάφορες αποχρώσεις του, από πολύ ανοικτό ως πολύ σκούρο).

Χρησιμοποιείται ως κυνηγόσκυλο. Επίσης, λόγω του ευερέθιστου χαρακτήρα του χρησιμοποιείται και ως φύλακας, πράγμα σπάνιο για κυνηγόσκυλο "φέρμας", όπως προαναφέρθηκε.

• Δείκτης της Βεϊμάρης ή Βεϊμαράνερ (Weimaraner)

Η φυλή αυτή έχει πατρίδα τη Γερμανία. Δημιουργήθηκε πριν 160 περίπου χρόνια από Ευγενείς της αυλής της Βεϊμάρης, οι οποίοι ήθελαν να κρατήσουν τον όμορφο αυτό κυνηγετικό σκύλο μέσα στα γερμανικά σύνορα και στα χέρια μόνο των Ευγενών. Αν κάποιος άνθρωπος κατώτερος κοινωνικά είχε στην κατοχή του το σκύλο αυτό τιμωρούνταν. Αργότερα, λίγα χρόνια μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, εισήχθηκε στην Αμερική και ήταν ένας σκύλος για λίγους. Ο κάτοχος του έπρεπε να δηλώσει ένορκα ότι δε θα τον διασταυρώσει με σκύλο άλλης φυλής. Βέβαια τα πράγματα άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου.

Ο σκύλος της φυλής αυτής είναι ένας μεγαλόσωμος κυνηγετικός σκύλος "φέρμας" (ύψος 61-69 εκ. τα αρσενικά και 56-64 εκ. τα θηλυκά σωματικό βάρος 32-38 Kg τα αρσενικά και 22-30 Kg τα θηλυκά), με μυώδη και συμμετρική σωματική διάπλαση. Έχει μεσαίου μεγέθους αυτιά, που εκφύονται αρκετά ψηλά στο κεφάλι και μακρύ ρύγχος. Η ουρά του κόβεται στο 1/3 του όλου μήκους της. Το τρίχωμα του είναι κοντό και σκληρό, με χρωματισμό γκρι ασημί ή γκρι ποντίκι. Τα μάτια του είναι γκριζογάλανα ή κίτρινα κεχριμπαρένια.

Έχει παρόμοια με το σκύλο Κούρτσχαρ και Ντράτχαρ κυνηγετικά προσόντα και δύο κοινά με αυτούς μειονεκτήματα: 1) Κρατά υπερβολικά σφιχτά το θήραμα στο στόμα και 2) δεν αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα στο τρέξιμο, δηλαδή είναι κάπως βαρύ κυνηγόσκυλο.

• Ουγγρικός δείκτης ή Βίζλα (Vizla)

Ο σκύλος της φυλής Βίζλα είναι το εθνικό κυνηγόσκυλο της Ουγγαρίας. Είναι μεγαλόσωμος (ύψος 56-64 εκ. τα αρσενικά και 53-59 εκ. τα θηλυκά και μέσο σωματικό βάρος 22-28 Kg), με μυώδη σωματική διάπλαση. Τα αυτιά του είναι αρκετά μακριά και κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού. Η ουρά του κόβεται στο 1/3 του όλου μήκους της. Έχει τρίχωμα κοντό, μέτρια σκληρό, χρώματος χρυσαφί. Υπάρχει και ο Ουγγρικός δείκτης με πολύ σκληρό τρίχωμα.

Έχει παρόμοια κυνηγετική ικανότητα με το σκύλο Κούρτσχαρ. Χαρακτηρίζεται από πειθαρχία και αφοσίωση.

Εκτός από τα κυνηγόσκυλα "φέρμας" που προαναφέρθηκαν υπάρχουν και άλλα λιγότερο γνωστά, όπως: 1) Το Κλάμπερ Σπάνιελ (με μεγάλη κυνηγετική ικανότητα), 2) το Ιρλανδικό Γουότερ Σπάνιελ (με πολύ σγουρό τρίχωμα), 3) το Γκριφφόν (σκληρότριχο γαλλικό κυνηγόσκυλο), 4) ο Γερμανικός μακρότριχος δείκτης, 5) ο Δείκτης ή Σπάνιελ του Μύνστερλαντ (υπάρχει ο μικρόσωμος, με χρωματισμό τριχώματος λευκό με καστανές περιοχές, βούλες και πιτσιλιές και ο μεγαλόσωμος, με χρωματισμό λευκό με μαύρες περιοχές, βούλες και πιτσιλιές) κ.ά.

Πηγή : viozois.gr